Zgodnie z oczekiwaniami za nową władzą podążyły rzesze karierowiczów, kombinatorów i ludzi, którzy zawsze szukają fruktów i nie posiadają żadnych kwalifikacji. Niestety PiS-owi nie do końca udało się uniknąć pułapek zastawianych przez sprytnych lobbystów i pieczeniarzy. Ciągle zatem brakuje skutecznego sita odsiewającego ziarna od plew.

Pisowskie władze ciągle też nie udowodniły, że chcą ostatecznie przełamać układ, który rządził Polską po 1989 roku. Tu bowiem chodzi nie tylko o symbole, ale także o wykreowanie przemian społecznych, które praktycznie zakończą niechlubną historię oligarchicznych i kompradorskich przemian gospodarczych. Ciągle zatem wisi w powietrzu pytanie, czy elicie PiS-u wystarczy na to sił i odwagi? Ale po kolei…

Mija rok rządów Prawa i Sprawiedliwości oraz prezydenta Andrzeja Dudy. Pora więc zapytać o to, czy nowa władza spełniła oczekiwania swoich wyborców? Odpowiedź nie jest prosta, ale postaram się rzetelnie ocenić, co udało się zrobić, a co ciągle pozostaje w sferze pobożnych życzeń. Mówiąc krótko, był to słodko-gorzki rok.

Zgodnie z oczekiwaniami za nową władzą podążyły rzesze karierowiczów, kombinatorów i ludzi, którzy zawsze szukają fruktów i nie posiadają żadnych kwalifikacji. Niestety PiS-owi nie do końca udało się uniknąć pułapek zastawianych przez sprytnych lobbystów i pieczeniarzy. Ciągle zatem brakuje skutecznego sita odsiewającego ziarna od plew.

Pisowskie władze ciągle też nie udowodniły, że chcą ostatecznie przełamać układ, który rządził Polską po 1989 roku. Tu bowiem chodzi nie tylko o symbole, ale także o wykreowanie przemian społecznych, które praktycznie zakończą niechlubną historię oligarchicznych i kompradorskich przemian gospodarczych. Ciągle zatem wisi w powietrzu pytanie, czy elicie PiS-u wystarczy na to sił i odwagi? Ale po kolei…

Sukcesy:

Niewątpliwie największym sukcesem nowych władz jest doprowadzenie do większej czytelności przy prowadzonych przez państwo przetargach i inwestycjach. Znacząco spadł zatem poziom korupcji, a to przysporzyło skarbowi państwa sporo pieniędzy, które dotychczas trafiały do szarej strefy. Kurs na uczciwość nowych władz na pewno przynosi już pierwsze efekty i to nie tylko w dziedzinie obyczajów, ale także w sferze finansów publicznych.

Sporym osiągnięciem rządu pani Beaty Szydło jest skuteczne wprowadzenie w praktykę programu „500 plus”. Tym sposobem pieniądze, które dotychczas grzęzły w kieszeniach powiązanych z władzą aferzystów, trafiły do zwykłych obywateli. To istotna zmiana i na pewno przyniesie dobre efekty w przyszłości. To także znakomity sposób na uspołecznienie kapitału. Efekty tego programu już możemy obserwować na polskich ulicach.

Pojawiła się szansa na przezwyciężenie demograficznej zapaści, jaka coraz mocniej doskwierała polskiemu państwu w ostatnich latach. „500 plus” naprawdę działa i pozostaje nadzieja, że starczy środków w budżecie państwa, aby kontynuować ten program w następnych latach. To może przynieść tylko dobre owoce.

Na pewno sukcesem jest uporządkowanie sytuacji w polskiej armii i wokół niej. To oczywisty sukces ministra Antoniego Macierewicza. Wokół polskiej armii wreszcie zrobiło się ciszej i wojsko zaczęło odzyskiwać swój prestiż i powagę.

Wahania:

Nadal nie widać praktycznych efektów rządowego bilansu otwarcia. Minęło już dostatecznie dużo czasu, aby przed sądami stanęły osoby podejrzane o największe patologie i nieprawidłowości. Tymczasem poza byłym ambasadorem Arabskim, który notabene wodzi sąd za nos, nikt na razie nie usłyszał aktu oskarżenia.

Ugrzęzły prace nad skutecznym opodatkowaniem wielkopowierzchniowych sieci handlowych. Nie wiemy, ile udaje się ściągnąć do budżetu dzięki tzw. „podatkowi bankowemu”. Nadal nie rozwiązano problemu ogromnej przestępczości przy rozliczaniu podatku VAT, a nawet ostrożne wyliczenia wskazują, że nasz kraj traci na tym prawie czterdzieści miliardów złotych rocznie.

Ślimaczą się projekty infrastrukturalne, nadal nie widać pomocy dla młodych, która miała im ułatwić wchodzenie na rynek pracy i zakładanie rodzin.

Trwa unikanie znaczącej reformy systemu ochrony zdrowia, nad rządem wisi ogromny deficyt, powodowany przez niewydolny system ubezpieczeń społecznych.

Rzecz najważniejsza:

Nowe władze nie podjęły na razie nawet wysiłku przedstawienia wizji realnego usprawnienia systemu funkcjonowania państwa. Nadal obowiązuje więc konstytucja, która nie tylko nie ułatwia działania organów państwowych, lecz także często – poprzez nakładające się uprawnienia różnych organów – wręcz je paraliżuje. Żyjemy w kraju, w którym prezydent jest zbyt silny (dzięki mandatowi pochodzącemu z powszechnych wyborów), aby być tak słabym.

Nadal nie wiemy dokładnie, dlaczego istnieje senat, a eksperyment z jednomandatowymi okręgami wyborczymi do senatu nie przynosi znaczących efektów.

Polski system władzy posiada wmontowany w siebie mechanizm konfliktu, w momencie, gdy dochodzi do tzw. kohabitacji, czyli kiedy prezydent pochodzi z innego obozu politycznego niż premier i jego gabinet. Albo więc stawiamy prezydenta na czele gabinetu rządowego, albo też rezygnujemy z powszechnych wyborów na to stanowisko i pozostawiamy prezydenta wybieranego przez parlament. To rzecz oczywista, ale nikt – jak dotąd – jasno nie wypowiedział się o kierunku reform ustroju państwa i konstytucji.

Z takiej postawy wynika bałagan, który możemy obserwować na przykładzie dzisiejszego statusu prawnego i organizacyjnego mediów publicznych. Oto nadal działa – konstytucyjnie umocowana – Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji. Jej funkcje poniekąd dubluje nowo powołana Rada Mediów Narodowych, a na domiar złego ciągle kompetencje właścicielskie wobec publicznego radia i telewizji wykonuje ministerstwo skarbu, które właśnie znajduje się w fazie…likwidacji.

Tak kończą się reformy przeprowadzane cząstkowo i niemrawo. Jak na razie TVP i radio publiczne nie stały się – tak jak przewidywał to ostateczny plan – jednostkami kultury, podległymi ministerstwu kultury. Są zatem nadal spółkami skarbu państwa.

Nie zmieniono także systemu publicznego finansowania tych mediów. Nadal obowiązuje przestarzały i niewygodny system poboru tzw. abonamentu, który sprawia, że media publiczne znajdują się w trudnej sytuacji finansowej.

Jak Państwo widzicie, na przykładzie jednej dziedziny można zauważyć, że najgorszą taktyką jest przeprowadzanie reform cząstkowych. Bałagan rośnie, a efektów nie przyniesie to żadnych.

Pytania o katastrofę smoleńską nadal pozostają bez odpowiedzi, rządzący skupili się bowiem na rozliczaniu swoich poprzedników, a do wyjaśnienia tragedii nie posunęliśmy się nawet o krok.

Nie najlepiej na razie wygląda także reforma służb specjalnych – sądzę po efektach, a nie zmianach personalnych.

***

Kilku ministrów już dziś wydaje się, że nie podołało swoim zadaniom. Jeszcze gorzej rzecz przedstawia się w tzw. „terenie”, gdzie kilku wojewodów po prostu sobie nie radzi, a ośrodki nowej władzy oblepiają coraz szczelniej lokalne układy i koneksje.

Witold Gadowski  – CZAS STEFCZYKA  nr 136 październik 2016

Dziesięć rad dla Naszej Polski

Oho…! Idzie zmiana, i to wcale nie są żadne życzenia czy też zaklinanie

rzeczywistości. Mój społeczny barometr idzie w górę i zaczyna się grzać.

Jak to działa?

Najzwyczajniej w świecie, pewnie sami tego nieraz

w życiu doświadczacie. Po latach, kiedy rozmaite

fałszywce, słabeusze i zwykłe koniunkturalne szczury

uciekały – na mój widok – na drugą stronę ulicy, a za

plecami najczęściej czułem ich kpiny i sugestie, że

ostatecznie zwariowałem, przyszły dni, kiedy ostrożnie,

kontrolnie dzwonią. Zapewniają o swoich ciepłych

uczuciach. Po kilku latach ludzie, których dawno już się

pozbyłem, naraz podbiegają i sążniście ściskają mi dłoń.

Do znudzenia słyszę ten sam tekst: No, twardy jesteś,

miałeś rację, kibicowaliśmy ci zawsze.

Tym sposobem ostatecznie przekonuję się o tym, że

śmierdzący statek obecnej władzy nabiera wody i żadne

piarowskie czary i czarodzieje już mu nie pomogą. Statek

chłepce wodę, a szczury już szukają sobie szalupy

ratunkowej. Uznały one, że poprawne stosunki z takimi

jak Gadowski mogą być jedną z takich ratunkowych łajb,

którymi wpłyną w łaski nowej, nadchodzącej władzy.

Jako człowiek dobrze wychowany i ukształtowany

przez ludzi z II, tej lepszej, Rzeczpospolitej, uprzejmie

kiwam głową, przyjmuję te niespodziewane karesy za

dobrą monetę i odpowiadam im, że na pewno będzie

dobrze, że my przecież będziemy stosować „politykę

miłości” i nic złego się nie stanie, a o żadnej zemście

w ogóle mowy być nie może.

I tu dochodzimy do zasadniczego punktu, od którego

właściwie powinniśmy rozpocząć projektowanie nowej

Polski.

Żadnych złych emocji

Najtrudniejsze będzie właśnie wyzbycie się złych uczuć,

złych emocji, jakie przez ostatnie lata narosły w nas wobec

panującego obecnie reżimu i jego sługusów. Tu musimy

napić się zimnej wody – żadnych działań w emocjach,

żadnego odwetu, dla samego tylko odwetu. Jeśli

nie powściągniemy sprawiedliwej żądzy rewanżu, nic

dobrego nam nie wyjdzie, będziemy jedynie lustrzanym

refleksem tego, co teraz tak nas oburza i mierzi. Zmiany

muszą być zaprojektowane – a potem realizowane –

przez sztab zimnych do kości graczy. Kto wie, może nawet

trzeba będzie (choć to najbardziej obrzydliwe) tego

i owego z obecnego świecznika dokooptować, posłużyć

się jego kompetencjami, możliwościami, doświadczeniem.

A więc po pierwsze: zimna głowa!

Jądro ciemności

Od lat piszę o tym samym, do znudzenia, ale uważam,

że nie wolno przeoczyć tego najbardziej kardynalnego

punktu oparcia Peerelu w teraźniejszości, kotwicy

postkomuny, która trwa i rozpiera się w III RP. Mowa

oczywiście o tzw. służbach specjalnych – dawnych

i obecnych – o pewnym typie bandyty, który zalągł się

w tych służbach i kompletnie je zdeprawował.

Odbudowę Polski, po dewastujących „czasach tuskich”,

które historycy kiedyś opiszą gorzej niż osławioną

epokę, gdy na polskim tronie zasiadali Sasi z dynastii

Wettynów, należy rozpocząć od rozwalenia obecnego

układu służb specjalnych. Tu właśnie potrzebna jest

zimna głowa i brak sentymentów . Służby muszą być

zorganizowane na nowo i oddane pod władzę ludzi,

których patriotyzm nie budzi najmniejszej wątpliwości.

Na tych łamach szczegółowo opisywałem program

naprawy polskich służb, więc teraz hasłowo jedynie

wspomnę o tym, że wszystkich wysokich oficerów –

won!, aferzystów natychmiast pod sądy, a starych komuchów

i ich dzieci należy poddać gruntownej obserwacji.

Nowe służby – podległe Biuru Informacji Kryminalnych

i Biuru Informacji Specjalnych – skupią się na

działalności mającej osłaniać polski rynek, gospodarkę,

obywateli i polskie interesy międzynarodowe. Proste?

Pewnie, ale dlatego tak trudne do przeprowadzenia.

A więc po drugie – służby specjalne.

Walka z korupcją

Polska sytuuje się dziś niedaleko Ukrainy, jeśli chodzi

o skalę korupcji, która widoczna jest w sferze publicznej.

Od poziomu lokalnych samorządów do samego szczytu

władzy w Warszawie szaleją korupcyjne kliki i sitwy.

Walka z korupcją to walka o obecność Polski w cywilizowanym

świecie. Poziom korupcji pokazuje, ile mamy

realnej demokracji i wolnego rynku. A więc, po trzecie –

bezwzględna walka z korupcją.

Spolonizować media

Polski rynek medialny jest dziś ukształtowany tak

jak w typowej afrykańskiej kolonii, tuż po formalnym

opuszczeniu jej przez kolonizatorów. Mamy media

niemieckie, mamy media głoszące propagandę rosyjską,

a stosunkowo najmniej mamy mediów polskich,

nastawionych na działania zgodne z polską racją stanu.

Musimy dążyć do ponownego podziału polskiego

rynku medialnego. Jakie bowiem mamy media, taką

mamy jakość opinii publicznej i tak mamy poukładane

w głowach milionów naszych obywateli. Stosunkowa

„letniość” Polaków i ich brak wyczulenia na zagrożenia

dla polskiej niepodległości biorą się wprost z rozwiniętej

i bezczelnie głośnej działalności usadowionej

w największych mediach agentury wpływu.

Po czwarte więc – spolonizować media.

Oligarchowie

Polscy milionerzy, najwięksi bogacze – to

dziś niemal bez wyjątku beneficjenci okrągłego

stołu, ludzie, którzy rozgrabiając dobra

społeczne, napchali swoje kieszenie, a teraz

albo działają agenturalnie na rzecz obcych

interesów, albo też nie bardzo wiedzą, co

dalej robić, i trwonią to, co już zgromadzili.

Obecność oligarchów to kolejny dowód na

postkolonialność naszej dzisiejszej państwowości.

Bez bezpieki i późniejszej pomocy

postkomunistycznych służb specjalnych ci

ludzie nic sobą nie reprezentują. Wielkość ich

majątków pokazuje skalę korupcji i patologii

obecnych w polskiej gospodarce. Wolny rynek

może ruszyć do działania jedynie wtedy,

gdy przezwyciężymy zjawisko oligarchizacji

naszej gospodarki. A więc, po piąte – pozbyć

się oligarchów i ich wpływowego otoczenia

Wymiana elit

Polska kultura, nauka i przedsiębiorczość,

a nawet sport są dziś na szarym końcu w światowym

wyścigu. Przyczyną takiego stanu rzeczy

nie jest jednak genetyczny brak zdolności

występujący wśród ludzi mieszkających nad

Wisłą. Mechanizmem, który tak nas blokuje

i zubaża, jest postsowiecka mentalność dzisiejszych

samozwańczych elit – to one właśnie

nie są zdolne do tworzenia wspaniałych, świeżych

artystycznie dzieł, projektów czy odkryć

naukowych. Tak długo służyły Moskwie, że

teraz skłonne są służyć każdemu, byle tylko

zrzucić z siebie „piętno polskości”. To „elity”,

które zostały nawiezione, jak zły obornik,

ze Wschodu, na bagnetach armii sowieckiej

i prawem kaduka zastąpiły tradycyjne warstwy

wyższe, które dotąd kształtowały życie

nad Wisłą. A więc, po szóste – należy uruchomić

wszelkie mechanizmy wiodące do odbudowy

prawdziwej elity Polski i wyrzucenia na

jej margines ludzi związanych dziś z Adamem

Michnikiem i TVN – postsowieckie elity nie

stworzyły bowiem, przez ostatnie dwadzieścia

pięć lat najmniejszej nawet oryginalnej

i pożytecznej wartości.

Szturm na scenę polityczną

Polską od okrągłego stołu, z małymi przerwami,

rządzą wybrańcy generała Czesława

Kiszczaka – coraz starsi, coraz bardziej zapiekli,

coraz bardziej odmóżdżeni. Potraktujmy

zatem nadchodzący szturm PiS jako

taran do bramy odpowiedzialności za nasz

kraj. PiS musi rozwalić zetlałą już bramę

III RP i doprowadzić do tego, że na najwyższe

piętra władzy wedrą się nowi ludzie, wartościowi,

nie biorący się z zasady doboru negatywnego

– jak już nigdzie mi nie idzie, to zabiorę

się za uprawianie polityki. Tak więc, po

siódme – uspołecznienie PiS i świadoma rola

taranu, jaką wyznaczy swojej partii Jarosław

Kaczyński. PiS ma być taranem dla prawdziwych

ruchów obywatelskich i ludzi, którym

nieobojętny jest los Polski. PiS powinien stać

się taranem torującym drogę dla Nowej Polski.

Zatrzymać wypływ krwi

To, co teraz napiszę, wiąże się bezpośrednio

z poprzednim postulatem. Po prostu dzisiejsza

opozycja, jeśli chce odegrać ważną rolę

w naprawie polskiego państwa, musi odblokować

drogi awansu i spełniania się w życiu dla

pokolenia dzisiejszych dwudziestolatków. Oni

nie mogą wyjechać z Polski. Stanie się tak tylko

wtedy, gdy rozbije się klikową stratyfikację

społeczną dzisiejszej Polski – jeśli nie skończymy

z postpeerelowskim systemem karier,

ostatni młodzi ludzie opuszczą nasz kraj. Tu

nie można zadowolić się jedynie komunałem

mówiącym o tym, że rząd Tuska skrzywdził

całe pokolenie, wyrzucił je na ekonomiczną

emigrację. Młodzi ludzie muszą zostać nad

Wisłą i tu zakładać rodziny, rodzić młodych

Polaków, inaczej – bez żadnej wojny – stracimy

odwieczną przyczynę, dla której istnieje

polskie państwo. A więc, po ósme – przywrócić

młodym sens życia nad Wisłą.

Sprawić, by polskie zdanie było słyszane

Musimy pozbyć się ludzi, którzy mają w sobie

głębokie kompleksy wobec świata. Modelowymi

przykładami są tu – niezbyt inteligentni

i przepełnieni kompleksami własnymi –

Donald Tusk i minister spraw zagranicznych

Radosław Sikorski. Polska nie jest po to, aby

komuś schlebiać, aby płaszczyć się przed teoretycznie

wielkimi. Jesteśmy światłym narodem,

który ma wielką kulturę i tradycję, ale

także ogromną dynamikę i zdolności do zmieniania

świata wokół. Zasłużyliśmy zatem na

przywódców, którzy jasno i bez kompleksów

potrafią stawiać polskie sprawy i dążenia na

forum międzynarodowym. Po dziewiąte zatem

– musimy odpowiedzieć sobie na pytanie:

po co istnieje polskie państwo? Rezultatem takiego

rozważania stanie się śmiałe i umiejętne

uprawianie polityki międzynarodowej. Tego

nie uczynią jednak ludzie, którzy nie do końca

czują się Polakami i z tego powodu w ogóle

czują się gorsi od reszty wolnego świata.

I najważniejsze – zdobyć władzę!

Właściwie bagatela – aby zrealizować wszystkie

wymienione postulaty, które stanowią

zaledwie szkic do poważnego programu, należy

zdobyć władzę. Jak to uczynić? Sama nie

wpadnie w pisowskie gąbki. Trzeba działać,

rozmawiać z ludźmi. Jeżdżąc od kilku lat po

naszym kraju, widzę, jak ze spotkania na spotkanie

przybywa ludzi. Jak rośnie poziom dyskusji,

potężnieje siła i determinacja słuchaczy.

To zwykła praca, która wykonywana uczciwie

i „pożytków własnych zapomniawszy”, przynosi

dobre owoce.

Tak więc skoro skromny reporter może,

to co dopiero tuzy naszej opozycji. Czas jednak

wyjść zza biurek i wyjechać z Warszawy.

Niepodległościowa pielgrzymka powinna się

rozszerzać i docierać w każdy zakątek naszego

kraju. Polska Fabryka Niepodległości musi

działać na pełnych obrotach… Wtedy przejęcie

władzy stanie się banalnie proste – jak skreślenie,

na wyborczej kartce, antypolskiej hołoty.

CZAS STEFCZYKA – nr 110 sierpień 2014