Zapraszamy do wspólnej modlitwy za Ojczyznę

16 lutego w Jasielskiej Farze.

Szczegóły w plakacie.

Zapraszamy do wspólnej modlitwy za Ojczyznę 16 lutego w Jasielskiej Farze.

Szczegóły w plakacie.

Wszystko zaczęło się w 1944 r. od wejścia Armii Czerwonej na tereny II Rzeczypospolitej. Polskie podziemie rozumiało doskonale jakie niesie to zagrożenie. Nikt jednak nie przypuszczał, że Sowieci przyjmą tak totalną, wręcz ludobójczą formę zwalczania wszelkich przejawów polskości, przy pełnej bierności zachodnich aliantów. Do walki z Polakami zostały przygotowane specjalne jednostki NKWD.

Prawie milion Sowietów zajęło się bezwzględnym zwalczaniem oporu. Ich aparat represji szedł zaraz za frontem i natychmiast rozpoczynał działania: aresztowania, mordy, masowe wywózki, terror wobec całego społeczeństwa. W zajętej Polsce Sowieci usuwali wszelkie formy i przejawy niezależności, dążąc do wykorzenienia ze świadomości społeczeństwa tradycyjnych polskich wartości. Czy prawdziwi Polacy mogli zostać obojętni na takie traktowanie naszego Narodu ? Musieli podjąć walkę. W latach 1944 – 1947 istniało ok. 350 większych i mniejszych oddziałów zbrojnych, ok. 200 tys. osób było czynnych w podziemiu antykomunistycznym. Skala walk przybrała w niektórych rejonach taki wymiar, że sowiecki aparat komunistyczny został zneutralizowany. Z powodzeniem utrudniano instalowanie i umacnianie się okupacyjnej sowieckiej administracji oraz jej służb.

W 1947 r. osób aktywnie zaangażowanych w podziemie niepodległościowe było prawie 100 tysięcy, z tego w konspiracji zbrojnej znajdowało się ok. 8 tys.

Sowieci i polscy komuniści stale wzmacniali swoje formacje i wprowadzali coraz ostrzejsze formy represji. W ramach tych działań do ZSRR do 1946 r. wywieziono prawie 50 tys. żołnierzy wyklętych (głównie AK – owców). Wróciły zaledwie pojedyncze osoby. Opór żołnierzy niezłomnych skończył się wraz z rozbiciem ostatniego oddziału w 1953 r. Wszyscy Niezłomni oraz ich bliscy byli prześladowani i traktowani jako gorsza kategoria obywateli PRL, tak długo, aż do jej upadku w 1989 r.

Danina krwi była ogromna. Wielu po złapaniu lub poddaniu się na miejscu rozstrzeliwano, innych więziono i okrutnie torturowano. W latach 1944 – 1963 w więzieniach i obozach na ziemiach polskich przetrzymywano ponad ćwierć miliona osób. Skalę ich fizycznej likwidacji trudno ustalić. Tylko „sądy” komunistyczne wydały ponad 8 tys. wyroków śmierci, z których wykonano ponad połowę.

1 marca 1951 r. rozstrzelano strzałem w tył głowy 7 członków Głównej Komendy WiN: Łukasza Cieplińskiego, Adama Lazarowicza, Karola Chmielą, Mieczysława Kawalca, Józefa Rzepkę, Józefa Batorego i Franciszka Błażeja. Takiego wydarzenia nie można było przemilczeć. Od 2011 r. 1 marca obchodzony jest Narodowy Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych.

BĄDŹMY STRAŻNIKAMI ICH PAMIĘCI !

Opracował Kazimierz Rozenbeiger

.

.

Adam Kalikst Łukasz Lazarowicz

pseudonim Klamra, urodził się 14 października 1902 r. w Berezowicy Małej koło Zbaraża, zamordowany 1 marca 1951 r. w Więzieniu Mokotowskim w Warszawie.

Był synem Franciszka Lazarowicza i Wandy z domu Ojak W 1919 r. wstąpił na ochotnika do odrodzonego Wojska Polskiego i walczył z Ukraińcami na Wołyniu. Następnie rozpoczął naukę w Gimnazjum w Jaśle. W 1920 r. ponownie zgłosił się do Wojska Polskiego i wziął udział w wojnie z bolszewikami, która miała na celu podbój państw europejskich i przekształcenie ich w republiki radzieckie zgodnie z doktryną i deklarowanymi celami politycznymi rosyjskiej partii bolszewików. Wojna ta zakończyła się traktatem pokojowym między Polską a Rosją i Ukrainą, podpisanym w Rydze 18 marca 1921 r. Kończył on wojnę polsko – bolszewicką z łat 1919 – 1920, ustalał przebieg granic między tymi państwami oraz regulował inne sporne dotąd kwestie.

Po zakończeniu działań wojennych Adam Lazarowicz powrócił do Gimnazjum w Jaśle, w którym w 1921 r. zdał maturę. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. W 1931 r. ukończył kurs podchorążych rezerwy piechoty. Z dniem 1 września 1931 r. mianowany został podporucznikiem rezerwy piechoty. W 1934 r. otrzymał przydział mobilizacyjny do 20 Pułku Piechoty Ziemi Krakowskiej. W 1936 r. dostał awans do stopnia porucznika. Z powodu choroby został zwolniony z wojska. Był kierownikiem szkoły w Gumniskach koło Dębicy.

Podczas kampanii wrześniowej 1939 r. został zmobilizowany i wyznaczony na stanowisko ostatniego komendanta miasta Dębicy. Po ewakuacji garnizonu przyłączył się do jednostek walczących w Rejonie Rawy Ruskiej, gdzie dowodził kompanią. W październiku 1939 r. wrócił do Gumnisk, gdzie ponownie objął funkcję kierownika szkoły. Jednocześnie zaangażował się w działalność konspiracyjną w ramach Służby Zwycięstwu Polski, a następnie Związku Walki Zbrojnej. W 1940 r. został komendantem placówki, a następnie Obwodu Dębica ZWZ – AK. Stał na jego czele do wiosny 1944 r. W tym czasie dokonał znacznej jego rozbudowy. Przeniósł komendę Obwodu z miasta na wieś, do Gumnisk. Komendy tej Niemcom do zakończenia wojny nie udało się wykryć. Powołał 10 nowych placówek ZWZ na terenie powiatu, m. in. w Dębicy o kryptonimie „Działo”, w Pilźnie – „Pocisk”, w Ropczycach – „Ropa” i „Rakieta” oraz inne w różnych miejscowościach. Obwód Dębica pod jego komendą osiągnął najwyższy poziom organizacyjny, wyszkolenia i gotowości bojowej z wszystkich obwodów Inspektoratu Rzeszowskiego AK. W 1943 r. dostał awans do stopnia kapitana, a rok później – majora. Jego największym sukcesem był współudział w rozpracowywaniu niemieckiej broni rakietowej V – 2 na poligonie doświadczalnym w rejonie miejscowości Blizna koło Dębicy. Wiosną 1944 r. objął funkcję zastępcy inspektora Inspektoratu Rzeszów AK. W czasie akcji „Burza”, której celami m. in. były:

-  uświadomienie władzom sowieckim, że na wyzwolonych z okupacji niemieckiej
terenach Polski w granicach sprzed 1939 r. gospodarzami są Polacy uznający władzę
Rządu Emigracyjnego,

-  skłonienie ZSRR do uznania władzy Rządu RP w Londynie (reprezentowanego w kraju
przez Delegaturę Rządu na Kraj) w Polsce i granicy wschodniej sprzed 1939 r. i praw
Polski do jej terenów wschodnich, bezprawnie zagarniętych na mocy postanowień
paktu Ribbentrop – Mołotow,

Adam Lazarowicz dowodził 5 Pułkiem Strzelców Konnych AK, liczącym ok. 1200 ludzi. Za pomoc wojskom sowieckim otrzymał Order Czerwonej Gwiazdy, który ustanowiony został dla nagradzania za bojowe zasługi w dziele obrony ZSRR oraz zapewnienia bezpieczeństwa publicznego zarówno w czasie wojny jak i podczas pokoju. Lazarowicz odmówił jego przyjęcia.

W pracy konspiracyjnej brała udział cała jego rodzina – żona Jadwiga, córka Danuta oraz synowie Zbigniew i Ryszard, Brat Adama, Tadeusz, pełnił funkcję oficera zrzutowego Obwodu AK Dębica, a siostra Izabela była nauczycielką tajnego nauczania.

Po zakończeniu wojny przedstawiciele rodu Lazarowiczów organizowali w latach 1945 – 1947 powojenną konspirację niepodległościową na Rzeszowszczyźnie, w Krakowskiem i na Dolnym Śląsku. Kilku z nich było wtedy poszukiwanych przez komunistyczne służby bezpieczeństwa. Adam Lazarowicz – poszukiwany przez NKWD iUB – pozostał w konspiracji. W latach 1945 – 1947 był kierownikiem Okręgu Rzeszowskiego (kryptonim „wydział 33″) i Okręgu Wrocławskiego Zrzeszenia „Wolność i Niezawisłość”, zastępcą prezesa IV Zarządu Głównego WiN. Na początku 1945 r. WiN zorganizował napad na więzienie w Rzeszowie celem odbicia więźniów. W akcji tej wzięło udział około 300 członków organizacji, a jej dowódcą był Adam Lazarowicz. 5 grudnia 1947 r. w Żninie został on zatrzymany przez UB. Po wstępnym etapie przesłuchań przewieziono go do Warszawy, gdzie został osadzony w Więzieniu Mokotowskim. Tam został poddany okrutnemu śledztwu. Przetrzymywany był w celi, w której przebywało normalnie 30 więźniów, a podczas pobytu Lazarowicza trzymano tam ponad 80 osób. Trudno się było poruszać, dlatego też w dzień, żeby można było chodzić, więźniowie ustawiali się w tzw. kierat i na komendę ruszali wszyscy w jednym kierunku. 5 października 1950 r. w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Warszawie rozpoczęła się rozprawa IV Zarządu Głównego „Wolność i Niezawisłość”. Na ławie oskarżonych obok Adama Lazarowicza zasiadł Łukasz Ciepliński oraz innych ośmiu członków Zrzeszenia. Oskarżał ppłk Jerzy Tramer. Proces IV Zarządu był, jak podkreśla Elżbieta Jachimek – Zapart z IPN – u, „publicznym pokazem siły ze strony rządzącego reżimu komunistycznego wobec zmęczonego wcześniejszą walką o niepodległość społeczeństwa”. Zapadło siedem wyroków śmierci, w tym czterokrotny dla Adama Lazarowicza. 1 marca 1951 r. w piwnicach więzienia na Mokotowie strzałem katyńskim zabito majora Adama Lazarowicza i sześciu jego towarzyszy z IV Zarządu WiN. Rodziny nie powiadomiono; dowiedziała się o kaźni po dwóch tygodniach, nie znała miejsca pochówku.

W okresie PRL postać majora Adama Lazarowicza należała do szeregu „żołnierzy wyklętych”, o których Polacy musieli zapomnieć. Do dnia dzisiejszego nie zdołano ustalić miejsca Jego pochówku.

Opracowała Aleksandra Szajnar – b. uczennica I Liceum Ogólnokształcącego w Jaśle