Serdecznie zapraszamy na wyjątkowe wydarzenia organizowane w Jaśle 12 i 13 grudnia, podczas których gościć będziemy jedną z najwybitniejszych postaci polskiej opozycji demokratycznej – Piotra Antoniego Jeglińskiego, publicystę, działacza niepodległościowego i założyciela paryskiego wydawnictwa Editions Spotkania.

.

12 grudnia – spotkania z Piotrem Jeglińskim

.

Godz. 11.00 – Zespół Szkół Budowlanych w Jaśle
Uroczysta akademia z udziałem gościa specjalnego, który od lat 70. był odważnym łącznikiem między Zachodem a krajową opozycją: kolporterem niezależnych publikacji, współpracownikiem Radia Wolna Europa, organizatorem pierwszego powielacza dla podziemia oraz twórcą jednego z najważniejszych wydawnictw emigracyjnych. Pomimo ścigania listem gończym i rozpracowywania przez służby PRL i NRD, nie zaprzestał działalności, stając się symbolem niezłomności i walki o wolne słowo. Współpracował blisko ze św. Janem Pawłem II oraz ks. Franciszkiem Blachnickim, założycielem Ruchu Światło – Życie.

.

Godz. 16.00 – Cech Rzemiosł Różnych
Otwarte spotkanie Piotra Jeglińskiego z mieszkańcami Jasła – doskonała okazja, by wysłuchać świadectwa człowieka, który swoją energią i odwagą wspierał polską opozycję aż do 1989 roku. Laureat Złotego Krzyża Zasługi oraz Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski podzieli się swoim doświadczeniem i refleksjami.

.

13 grudnia – część patriotyczno-modlitewna

.

Godz. 18.00
Msza Święta w intencji Ojczyzny oraz Ofiar Stanu Wojennego.
Po nabożeństwie – złożenie kwiatów pod Obeliskiem upamiętniającym strajk pracowników Huty Szkła w Jaśle oraz pod tablicą poświęconą bł. ks. Jerzemu Popiełuszce

.

Zapraszamy wszystkich mieszkańców oraz osoby zainteresowane historią najnowszą Polski do udziału w tych wyjątkowych wydarzeniach.
To szansa, by spotkać człowieka, którego życie i działalność stały się świadectwem odwagi, konsekwencji i wierności wartościom wolnej Polski.

Zapraszamy do udziału w obchodach 86 rocznicy agresji Niemiec i ZSRR na Polskę.

Program uroczystości w załączonym plakacie.

Zapraszamy do udziału w obchodach 86 rocznicy agresji Niemiec i ZSRR na Polskę.
Program uroczystości w załączonym plakacie.

Kolega Jerzy Polak za swą działalność w dniu 9.12.2020 r. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Izba Pamięci NSZZ „SOLIDARNOŚĆ” w Jaśle nosi Jego Imię.

W dniu 6.01.2023r. minęła 70 rocznica urodzin śp. Jerzego Polaka, jaślanina zasłużonego działacza jasielskiej „SOLIDARNOŚCI” szczególnie w czasie stanu wojennego. W tym dniu na jasielskim cmentarzu przy grobie rodziny Polaków i symbolicznym dla śp. Jerzego, który zmarł i został pochowany 15.05.2021r. w USA spotkali się koledzy i przyjaciele. Uczestnicy wspominali zarówno działalność opozycyjną zmarłego w Polsce jak i Jego zaangażowanie w sprawy polskie jako przewodniczącego Klubu „Gazety Polskiej” w USA.

Kolega Jerzy Polak za swą działalność w dniu 9.12.2020 r. został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Izba Pamięci NSZZ „SOLIDARNOŚĆ” w Jaśle nosi Jego Imię.

.

„Przed Twe ołtarze zanosim błaganie

Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie”

W bieżącym roku świętujemy sto pierwszą rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. W piśmiennictwie historycznym i publicystycznym utarł się pogląd myślowy, ze Rzeczpospolita popadła pod kuratelę rosyjską za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego, zaś swoją niepodległość utraciła w wyniku rozbiorów. Ten schemat wypracowany w XIX stuleciu miał zcedować całą winę na ostatniego monarchę, a wybielić potomków XVII-wiecznych elit politycznych.

„Przed Twe ołtarze zanosim błaganie

Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie”

W bieżącym roku świętujemy sto pierwszą rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości. W piśmiennictwie historycznym i publicystycznym utarł się pogląd myślowy, ze Rzeczpospolita popadła pod kuratelę rosyjską za panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego, zaś swoją niepodległość utraciła w wyniku rozbiorów. Ten schemat wypracowany w XIX stuleciu miał zcedować całą winę na ostatniego monarchę, a wybielić potomków XVII-wiecznych elit politycznych.

Jednakże dopiero gruntowne badania niektórych historyków poświęcona dobie stanisławowskiej od końca XX w. zaczynają powoli łamać utarte stereotypy myślowe głęboko zakorzenione w świadomości narodowej. Dzięki ich żmudnej pracy w archiwach Rosji i Niemiec dowiadujemy sie, że utrata suwerenności była procesem zapoczątkowanym w pierwszej dekadzie XVIII stulecia.

Gdy w 1696 r. zmarł król Jan III Sobieski magnaci nie wybrali na króla żadnego z jego synów w obawie, by nie ugruntowała się rodzinna dynastia. Na tron zaproszono Augusta Wettyna elektora saskiego, który pospiesznie w Tarnowskich Górach przeszedł na katolicyzm. Władca ten po pozbyciu się Sobieskich z kraju rozpoczął realizowanie własnej polityki wciągając państwo w wir Wojny Północnej, której teatrem działań militarnych stały się ziemie Rzeczpospolitej. W czasie jej trwania król szwedzki zdetronizował Augusta w 1704 r., a powołał na tron Stanisława Leszczyńskiego. Z kolei car Piotr I w 1709 r. obalił Leszczyńskiego, a osadził na tronie Augusta, który już wcześniej podpisał abdykację.

Brutalne złamanie polskiego prawa w propagandzie europejskiej zostało przedstawione Obroną demokracji szlacheckiej. Wojna Północna nie tylko wyniszczyła ekonomicznie kraj, ale przeorała głęboką rysą duszę narodu, oraz znieprawiła do spodu sumienie obywatelskie. Od 1709 r. po 1764 r. szafarzem polskiej korony stała się Rosja. Petersburg zaczął tworzyć system rosyjskiej dominacji, która miała wywołać:
-Słabość polityczną wywołaną przez wojnę polsko-polską, która trwa do dnia dzisiejszego
-Kontrola Sejmu przez utrzymanie stałego napięcia między królem, a posłami
-Prowokowanie wewnętrznych konfliktów
Wymienione czynniki wprowadziły Polskę w totalną izolację polityczną na arenie europejskiej

Lata 1710 – 1711 nacechowane były rozpaczliwą walką króla o wyzwolenie się z pod kurateli rosyjskiej. W tym celu podpisał 5.01.I7I9 r. tzw. „Traktat wiedeński”, dzięki któremu można było wyprowadzić kraj z izolacji. Sejm zmanipulowany i opłacony przez Rosję nie ratyfikował traktatu, spychając jeszcze mocniej Ojczyznę w ramiona Rosji.

W 1720 r. nastąpiła śmierć polityczna naszego państwa na arenie międzynarodowej. Państwa Europejskie przyjęły do wiadomości, że elity polskie nie są w stanie stanowić o własnej godności politycznej, zaś kolos w znaczeniu terytorialnym Rzeczypospolitej stał się trwałą sferą wpływów Petersburga.

Po 1720 r. Rosja i Prusy nabrały spójnej jednomyślności politycznej względem trupa politycznego Rzeczypospolitej. Utrzymywanie warcholstwa, dzięki „liberum veto” nazywano obroną demokracji i wolności szlacheckiej.

Ta teza historyczna ma rzeczywiste potwierdzenie w elekcji z 1733 r., gdy już legalnie wybranego na króla Stanisława Leszczyńskiego Rosja odsunęła od władzy, a pod swoimi bagnetami brutalnie łamiąc prawo osadziła na tronie Augusta III Wettyna. Za jego panowania w latach 1736 – 1763 wszystkie sejmy zostały zerwane. W dobie saskiej w latach 24-tych XVIII wieku zaczęły kiełkować myśli odrodzenia suwerennej państwowości w sferach kościelnych, których prekursorami stali się Pijarzy rzeszowscy. Tę myśl podjęła partia prorosyjska familia Czartoryskich, która jako jedyna wypracowała program reform uzdrawiających schorowane państwo. W latach 40-tych walcząca Rosja z Prusami pozwoliła na aukcję wojsku, ale Sejm bojąc się zamachu stanu i programu reform ustrojowych, odrzucił wyciągniętą dłoń. Była to ostatnia deska ratunku dla rozkładającego się państwa. Reformy wprowadzone w życie w lalach 1764 – 1791 nie bez walki politycznej z Rosją, Prusami i ciemnotą polską były największym fenomenem heroicznej determinacji Stanisława Augusta Poniatowskiego, który do dnia dzisiejszego w mentalności polskiej nie ma poszanowania i uznania.

Reformy królewskie i działalność oświatowa mimo że zostały w 1792 r. brutalnie zdeptane przy pomocy wojsk rosyjskich przez rodzimą opozycję odrodziły świadomość narodową. Dzięki temu cennemu kapitałowi przetrwaliśmy 120 lat niewoli, by w wielkim konflikcie europejskim I wojny światowej wybić się na niepodległość. Już na początku działań militarnych owego konfliktu w Galicji za całkowitą suwerennością w lokalnych kołach politycznych opowiadali się dwaj biskupi : przemyski św. Józef Sebastian Pelczar i tarnowski Leon Wałęga, gdy w tym jeszcze czasie ugrupowania polityczne takiego wariantu nic brały pod uwagę.

Cesarze Wilhelm II i Franciszek Józef, chcąc pozyskać rekruta polskiego wydali 5.11.1916 r. „Manifest”, w którym zapowiadali wskrzeszenie Królestwa Polskiego. Ten akt prawny miał doniosłe znaczenie, gdyż sprawą polską umiędzynarodawiał, która przez sto lat była uważana jako wewnętrzna sprawa państwa rosyjskiego. Z ziem wydartych Rosji miało być utworzone królestwo z dziedziczną monarchią i konstytucyjnym ustrojem. Na tronie polskim  miał  zasiąść arcyksiążę Karol Stefan Habsburg. Funkcję regenta państwa do czasu koronacji miał pełnić arcybiskup Aleksander Kakowski prymas i metropolita warszawski. W ten sposób zaborcy odnieśli się do procedur prawnych państwa przedrozbiorowego, w którym w czasie bezkrólewia władzę najwyższą sprawował prymas jako interrex. Z punktu polskiego prawodawstwa tylko osoba piastująca funkcję prymasa mogła oddziaływać prawnie politycznie na wszystkie zabory. W tym czasie abp. A. Kakowski odmówił przyjęcia tego urzędu przeczuwając, że zabory pragną jego osobą posłużyć się jako marionetką. Wobec jego odmowy 06.12.1916 r. powstała Tymczasowa Rada Stanu Królestwa Polskiego, która skupiała dwudziestu pięciu członków, pod przewodnictwem Marszałka Koronnego. 14.01.1917 r. przystąpiła do formowania rządu i resortów ministerialnych.

Wobec trudnego dialogu z zaborcami i silnej opozycji lewicowej w sierpniu tego roku poprosiła abpa A. Kakowskiego o ponowne przyjęcie urzędu regenta, który drugi raz odmówił. W tak zaistniałym chaosie polsko – polskim Tymczasowa Rada Stanu, by ocalić podwaliny zaistniałego już aparatu państwowego powołała Komisję Przejściową Tymczasowej Rady Stanu.
Na przełomie sierpnia i września tego roku abp. A. Kakowski postawił warunek zaborcom, że przyjmie urząd regenta w królestwie wtedy, gdy jego gabinet będzie posiadał kompetencje prawdziwego rządu.
Cesarz wobec takiej postawy duchownego został zmuszony wydać 12.09.1917 r. tzw. „Patent”, w którym prawnie Radzie Regencyjnej gwarantował większe możliwości polityczne, ale jeszcze zobligowane do konsultacji z Berlinem i Wiedniem.

27.10.1917 r. w Warszawie w obecności dyplomatów europejskich i wszystkich kół polskich politycznych nastąpiła uroczysta instalacja Rady Regencyjnej. Uroczystość inauguracyjna rządu polskiego rozpoczęła msza św. Pontyfikalna w katedrze św. Jana, w czasie której prymas jako regent złożył uroczystą przysięgę na tym samym ołtarzu, na którym w 1791 r. 3 maja Stanisław August Poniatowski złożył akt konstytucji. Druga część uroczystości odbyła się w Sali Senatorskiej zamku królewskiego. W tym symbolicznym miejscu abp A. Kakowski wygłosił pierwsze Orędzie do wszystkich mieszkańców dawnej Rzeczypospolitej. W mowie tej oznajmił, że obejmuje najwyższą władzę w królestwie na mocy prawa z woli Boga i Narodu. Następnie złożył przysięgę na Boga i Rzeczpospolitą. Konstytucja z 1791 r. w słowach arcybiskupa stała się punktem wyjścia pod nowe prawodawstwo polskie. Prymas w tym wystąpieniu celowo pominął zaborców jako decydentów jego funkcji politycznej, otwierając sobie drzwi na przyszłość do samodzielnej władzy prawodawczej i wykonawczej. 07.12.1917 r. Rada Stanu powołała pierwszy gabinet rządowy z premierem na czele, który rozpoczął tworzyć agendy ministerialne oraz wojsko polskie.

Papież Benedykt XV 07.01.1918r. jako pierwszy polityk w Europie uznał niepodległość Królestwa Polskiego i w naszym imieniu rozpoczął starania w Waszyngtonie, by Stany Zjednoczone uczyniły to samo. Do Warszawy przybył wysłannik papieski ks. Achille Ratti jako wizytator apostolski akredytowany przy rządzie polskim. Po akcie papieskim niepodległość polską uznały następujące państwa : Turcja, Bułgaria oraz Republika Fińska. Od początku 1918 r. Rada Regencyjna zaczęła tworzyć placówki dyplomatyczne w randze poselstwa w: Kijowie, Rydze, Hadze oraz konsulaty honorowe w Berlinie, Wiedniu, Sztokholmie oraz Konstantynopolu. Wszystkie placówki dyplomatyczne polscy biskupi utrzymywali za własne pieniądze do 1920 roku, by finansowo obciążyć młode państwo polskie.

W dniach od 6-14.01.1918 r. abp A. Kakowski i książę J. Lubomirski złożyli pierwszą wizytę w Berlinie, a następnie w Wiedniu. W stolicy monarchii naddunajskiej byli przyjmowani z największymi honorami przysługującymi głowom koronowanym. W lutym 1918r. Niemcy i Austria podpisały z Rosją traktat pokojowy w Brześciu, gdzie poza plecami Rady Regencyjnej uznano Ukraińską Republikę Ludową przyłączając do niej Chełmszczyznę. W tak zaistniałej sytuacji 14.02.1918r. abp A. Kakowski w drugim Orędziu skierowanym do Polaków i Europy złożył protest wobec Boga i trybunału dziejów oświadczając, że zrywa politycznie z Austrią i Niemcami. Prymas zaznaczył że odtąd władzę polityczną będziemy czerpać z głębin naszych dziejów i woli Narodu. Po dokonanym zamachu stanu kopie Orędzia wręczył cesarzowi Wilhelmowi I adiutant arcybiskupa kpt. Drewnowski, wywołując tym posunięciem politycznym wielki niepokój w Berlinie.

Od lutego 1918 r. agenci Lenina rozpoczęli jawnie tworzyć siatki polityczne na ziemiach polskich. Tak powstał Rząd Ludowy Republiki Polskiej w Lublinie, który wywołał sporo zamętu. Jego głównym kandydatem na urząd głowy państwa był Józef Piłsudski aktualnie przebywający w niemieckim więzieniu. Wobec wzrastającego napięcia politycznego abp A. Kakowski rozpoczął Berlinie starania o zwolnienie Piłsudskiego z więzienia. 23.10.1918r. uzyskał pisemne potwierdzenie jego zwolnienia z twierdzy z Magdeburgu. Pragnął powierzyć mu ministerstwo Spraw Wojskowych, a przez jego osobę szukać porozumienia z Lewicą. W Warszawie od początku listopada rozpoczęły się zainspirowane przez lewicę manifestacje poparcia dla Lenina i utworzenia Ludowej Polski w łączności z sowiecką Rosją.

Rozumiejąc powagę sytuacji wszystkie funkcje polityczne z wyjątkiem PPS i W. Witosa udzieliły moralnego wsparcia Radzie Regencyjnej.

10.11.1919r. lewica zaplanowała kolejną manifestację związaną z przyjazdem J. Piłsudskiego do Warszawy. Manifestanci powitali go z czerwonym sztandarem sierpa i młota. Tego dnia Prymas długo rozmawiał z Piłsudskim, pragnąc ofiarować mu naczelne dowództwo nad armią, by ten mógł uspokoić rewolucjonistów. Piłsudski nie przyjął propozycji swojego wybawiciela z niewoli niemieckiej, gdyż pragnął większej władzy.

11.11.1918 r. zatknięto czerwony sztandar na wieży zamku królewskiego w Warszawie i obalono Radę Regencyjną. Do końca 1918r. abp A. Kakowski opierał się całkowitemu przekazaniu władzy J. Piłsudskiemu i lewicy. 22.11. utworzono Ludową Republikę Polską z Naczelnikiem państwa Józefem Piłsudskim, zaś 11.12. formalnie polska monarchia przestała istnieć. J. Piłsudski z racji urodzenia był litewskim szlachcicem o poglądach lewicowych. Tych dwóch światów nie dało się połączyć w realnej polityce. Te sprzeczności dały o sobie znać w jego poczynaniach wojskowych i politycznych: koncepcja państwa federacyjnego w nawiązaniu do idei jagiellońskiej oraz sympatyzmu do lewicy przynajmniej do lat 20 XX stulecia. Dzięki tym sprzecznościom w Rosji został zaś ocalony traktat Ryski z 1920 r. wprowadził uczucie trwałej nienawiści Ukraińców i Litwinów do Polski, którego konsekwencją była rzeź wołyńska. Współczesne drogi Ukraińców i Polaków rozeszły się definitywnie. Rosja bolszewicka zdepolonizowała ziemie wschodnie a w 1945 r. wyznaczyła nam upadającą wschodnią granicę. Gdyby J. Piłsudzki w 1918 r. objął naczelne dowództwo przyczyniłby się do odrodzenia Polski jagiellońskiej, gdyż kraj tylko i wyłącznie rządzony w formie monarchii miałby polityczne prawo do wschodnich ziem. Arcyksiążę Stefan Habsburg jako król mógłby z cesarskim kuzynem ( dziś błogosławiony Karol ) stworzyć skuteczną zaporę przeciw hitleryzmowi w Europie.

11 listopada jako dzień odzyskania niepodległości został przyjęty umownie, gdyż kierując się prawdą historyczną był to dzień wielkiej manifestacji lewicowej w Warszawie. W świetle prawdy takim dniem powinien zostać 27.10, gdyż w tym dniu abp A. Kakowski w tzw. III Orędziu Manifeście do Narodu Polskiego proklamował zwołanie natychmiastowe sejmu. Zaś siedemnaście dni wcześniej polecił premierowi przejęcie z rąk okupacyjnych wszystkich działów zarządu krajem. Manifest do rodaków był wspólną deklaracją utworzonego w dniach 23 – 26. 10. 1918 r. rządu o charakterze ponadpartyjnym nie podlegającego już zaborcom.

W dwudziestoleciu międzywojennym politycznie i historycznie ze zrozumiałych względów w literaturze przedmiotu, ojcem niepodległości uczyniono Józefa Piłsudskiego – kult marszałka. Po 1945 r. w zaplanowanej walce komunistów z Kościołem postać abp A. Kakowskiego i członków Rady Regencyjnej musiały być wymazane z historii. Ta opcja historyczna jest nadal po 1989 r. w literaturze przedmiotu podtrzymywana.

W dzień 11 listopada, w stu pierwszą rocznicę odzyskania wolności załopoczą flagi narodowe w odczytach okolicznościowych, na banerach patriotycznych i gazetkach szkolnych pojawią się J. Piłsudzki, R. Dmowski, W. Witos, sporadycznie może i I. Paderewski, z pewnością ponownie zabraknie miejscu dla abpa A. Kakowskiego, członków Rady Regencyjnej . październikowego niepodległościowego rządu oraz tych wszystkich, którzy walcząc o niepodległość ojczyzny podjęli ryzykowną polityczną grę z zaborcami.

 Ks. Zbigniew Kraska

Parafia Jasło „Fara”

„Fara” – nr 11 – 12 (208) 2019

W dniu 13 września br. w Jaśle odbyła się uroczystość upamiętniająca tragiczne wydarzenia z 1 i 17 września 1939 roku. Obchody rozpoczęła uroczysta Msza Święta w Sanktuarium św. Antoniego w Jaśle z udziałem pocztów sztandarowych szkół powiatu jasielskiego, gdzie uczestnicy modlili się w intencji Ojczyzny i ofiar wojny. Następnie wszyscy w uroczystym pochodzie przeszli ulicami miasta do Zespołu Szkół Technicznych w Jaśle,  gdzie odbywała się dalsza część uroczystości.

Po odśpiewaniu hymnu państwowego i odczytaniu apelu pamięci przedstawiciele władz samorządowych, instytucji kultury, organizacji społecznych oraz placówek oświatowych złożyli kwiaty pod pomnikiem „Dąb Pamięci”, poświęconemu majorowi Antoniemu Mulińskiemu, zamordowanemu przez NKWD w Charkowie.

Po uroczystym złożeniu kwiatów odbyła się część artystyczna przygotowana przez uczniów Zespołu Szkół Technicznych, która przypomniała wydarzenia z II Wojny Światowej.

Po występach uczniów głos zabrał Starosta Jasielski Adam Pawluś. Podkreślił jak ważna jest pamięć o tych, którzy oddali życie za nasz kraj:

Polacy stanęli 1 września do walki z wojskami niemieckimi, ale 17 września po ciosie zadanym w plecy przez sowietów, Ojczyzna musiała upaść. Ziemi Jasielskiej broniła Grupa Operacyjna „Jasło”, bataliony Korpusu Ochrony Pogranicza i Obrony Narodowej, oraz pododdziały 1. Pułku Strzelców Podhalańskich, 2. Brygady Górskiej i 11. Karpackiej Dywizji Piechoty. Pomimo ogromnego męstwa i odwagi polskich żołnierzy, osamotnieni, zdradzeni przez sojuszników Polacy musieli się poddać. Dzisiaj, chylimy czoła przed bohaterami tamtych dni, obiecujemy, że zawsze pozostaną w naszej pamięci i naszych sercach.

Na koniec uroczystości Starosta podziękował wszystkim przybyłym gościom za udział w uroczystościach.

Więcej o uroczystości:

J.M.

Program obchodów w załączonym plakacie.

W dniu 1 i 9 września odbędą się uroczyste obchody  80 Rocznicy Wybuchu II Wojny Światowej.

Program obchodów w załączonym plakacie.

Godz. 10.00 – konferencja naukowa w auli II LO w Jaśle.

Godz. 18.00 – Msza Św. w „Kościółku”.

Zapraszamy na obchody 34 rocznicy śmierci bł. ks. Jerzego Popiełuszki – 19 października 2018 r.

Godz. 10.00 – konferencja naukowa w auli II LO w Jaśle.

Godz. 18.00 – Msza Św. w „Kościółku”.

JM.

Obchody 79. Rocznicy Napaści Niemiec i ZSRR na Polskę w Jaśle rozpoczęły się od uroczystej Mszy Świętej w Kościele Ojców Franciszkanów, w intencji Ojczyzny i Bohaterów Września. Koncelebrze przewodniczył i homilię wygłosił Ojciec Paweł Sroka.

We Mszy Świętej uczestniczyły poczty sztandarowe placówek edukacyjnych i oświatowych powiatu jasielskiego oraz młodzież szkolna, parlamentarzyści, samorządowcy, przedstawiciele służb mundurowych, przedstawiciele związków i organizacji oraz dyrektorzy placówek edukacyjnych i oświatowych.

Po Mszy uczestnicy udali się do Zespołu Szkół Technicznych im. Bohaterów Września w Jaśle. Przed budynkiem szkoły delegacje złożyły wiązanki kwiatów pod pomnikiem „Dąb Pamięci”.

Dalsza część obchodów miała miejsce w budynku Zespołu Szkół Technicznych. Starosta Jasielski, Adam Pawluś, przywitał przybyłych gości oraz młodzież szkolną.

Zwracając się do zgromadzonych powiedział: Drodzy uczestnicy dzisiejszej uroczystości, dla których wartości Ojczyzny są najważniejsze, bo przecież przyszliście tutaj z najwyższych pobudek – proszę Was zróbcie wszystko, aby godnie służyć Polsce.

W swoim przemówieniu Starosta podkreślił: Naszym wielkim narodowym obowiązkiem jest uświadomienie, przypomnienie, nauczanie społeczeństwa polskiego prawdy o wrześniu 1939 roku, o bohaterskiej, nierównej walce, o przelanej krwi za Rzeczpospolitą Polską, za całkowite i bezgraniczne poświęcenie się dla Ojczyzny. Na tym fundamencie, na tej dramatycznej rzeczywistości, mamy obowiązek budować dzisiaj wolną Polskę. Musimy stać mocno i zdecydowanie w obronie wolności Ojczyzny, pilnując aby jawnie zagrażający nam, lub działający z ukrycia wróg – a mający na celu zniewolenie Polski, nie dyktował nam rzeczy niezgodnych z polską racją stanu.

Uczniowie z Zespołu Szkół Technicznych przygotowali część artystyczną, w postaci montażu słowno-muzycznego oraz projekcji materiałów archiwalnych pochodzących z czasów II wojny światowej.

Uroczystości zakończyły się koncertem w wykonaniu Pawła Piekarczyka.

Relację można zobaczyć również:

W dniu 16 września w Jaśle uczczono pamięć zesłańców Sybiru. Relację z uroczystości można zobaczyć:

JM.

Szczegóły w zaproszeniu.

W Zespole Szkół Technicznych w dniu 17 września (poniedziałek) odbędą się uroczyste obchody  79 Rocznicy Wybuchu II Wojny Światowej i Napaści ZSRR na Polskę.

Szczegóły w zaproszeniu.

JM.

rotmistrz

Przebieg służby

• kampania wrześniowa,
• powstanie warszawskie
• powstanie antykomunistyczne 1944–1953

Odznaczenia

Krzyż Zasługi

Krzyż Oświęcimski

Warszawski Krzyż Powstańczy

Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej

Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918 – 1921

Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Gwiazda Wytrwałości

Witold Pilecki herbu Leliwa ps. „Witold”, „Druh”; nazwiska konspiracyjne „Roman Jezierski”, „Tomasz Serafiński”, „Leon Bryjak”, „Jan Uznański”, „Witold Smoliński”; kryptonim T-IV (ur. 13 maja 1901 w Ołońcu, zm. 25 maja 1948 w Warszawie) – rotmistrz kawalerii Wojska Polskiego, współzałożyciel Tajnej Armii Polskiej, żołnierz Armii Krajowej, więzień i organizator ruchu oporu w KL Auschwitz. Autor raportów o Holocauście, tzw. Raportów Pileckiego. Oskarżony i skazany przez władze komunistyczne Polski Ludowej na karę śmierci, stracony w 1948. Unieważnienie wyroku nastąpiło w 1990. Pośmiertnie, w 2006 otrzymał Order Orła Białego, a w 2013 został awansowany do stopnia pułkownika.

Źródło – https://pl.wikipedia.org/wiki/Witold_Pilecki

25 maja 1948 r., a zatem 70 lat temu, w więzieniu mokotowskim na Rakowieckiej został zamordowany legendarny rtm. WITOLD PILECKI. Dobrowolny więzień KL Auschwitz, żołnierz AK, Żołnierz Wyklęty.

Przesłanie, które pozostawił swoim dzieciom jest skierowane także do nas.

„KOCHAJCIE OJCZYSTĄ ZIEMIĘ. KOCHAJCIE SWOJĄ ŚWIĘTĄ WIARĘ I TRADYCJĘ WŁASNEGO NARODU. WYROŚNIJCIE NA LUDZI HONORU, ZAWSZE WIERNI UZNANYM PRZEZ SIEBIE NAJWYŻSZYM WARTOŚCIOM, KTÓRYM TRZEBA SŁUŻYĆ CAŁYM SWOIM ŻYCIEM.”

Na zebraniu 24 maja b.r. członkowie Stowarzyszenia Solidarni w Jaśle uczcili pamięć rotmistrza Witolda Pileckiego.