W niedzielę o godzinie 12:00 zostanie odprawiona Msza święta w intencji zmarłych działaczy NSZZ Solidarność, zaś przed Mszą św. o godzinie 11:15 modlitwę różańcową w tej intencji poprowadzą członkowie Stowarzyszenia Solidarni w Jaśle i jasielskiej Solidarności.

Serdecznie zapraszamy do udziału w tej Mszy.

W najbliższą niedzielę – 15.05.2022 r. mija rok od śmierci Jerzego Polaka.

W tym dniu w Kościele Św. Stanisława B.M. w Jaśle o godz. 10:15 odprawiona zostanie Msza Św. w Jego intencji.

Serdecznie zapraszamy do udziału w tej Mszy.

Homilię wygłosił były kapelan jasielskiej Solidarności ks. dr Stanisław Marczak.

Poniżej zamieszczamy nieautoryzowany tekst wygłoszonej homilii.

Tekst kazania ks. dr Stanisława Marczaka wygłoszonego w dniu 15.XI.2015 r.

Miesiąc listopad to wyjątkowy miesiąc w polskiej historii. Wyjątkowy także w liturgii Kościoła. Ciągle słyszymy w tych dniach pytania dotyczące końcowych dziejów świata. W tym miesiącu ożywiamy także tą szczególną solidarność naszą z tymi, którzy odeszli, którzy są bogatsi od nas o przebycie śmierci. Solidarność z tymi, którzy są w niebie, albo także z tymi, którzy jeszcze muszą przeżywać okres dojrzewania do nieba, a w którym możemy skutecznie pomagać. Nasza więc obecność nie może być byle jaka, przypadkowa, taka sobie. Chodzi o jakość uczestnictwa, o jakość naszej modlitwy, o jakość naszego zawierzenia, jakość naszej nadziei i naszej miłości.

Kościół nieustannie przypomina nam, że zbliża się dzień ostateczny, dzień Pański, że trąby sądu ostatecznego brzmią coraz głośniej, coraz donośniej. A my w liturgii codziennie mówimy: głosimy śmierć Twoją Panie, ale także oczekujemy Twego przyjścia w chwale. Koniec świata to nie tylko sprawa wiary, ale także sprawa nauki. Nauka nie pozostawia wątpliwości, że nasza Ziemia, nasz system planetarny będzie miał swój kres. I kreśli różne warianty jak to może wyglądać. Gdy ktoś czyta po raz pierwszy fragmenty Pisma Świętego dotyczące końca świata, to może przeżywać pewnego rodzaju dreszcze, przerażenie. Tak wzrasta napięcie między ludzkością – która niejednokrotnie chce sobie ułożyć życie we własny sposób, nieraz bardzo daleki od prawa Bożego -, a Bogiem. Że Bóg postawi granicę szaleństwu ludzkiemu. Dlatego znaki na niebie, na księżycu, na gwiazdach i ogromne zamieszanie wśród ludzi. Na pojawienie się tych wydarzeń Pan Jezus każe oczekiwać światu. Jeżeli pytamy jak może wyglądać koniec świata, to trzeba patrzeć w oczy tych, którzy przeżyli trzęsienie ziemi, przeżyli wybuch wojny, bomby atomowej, którzy byli świadkami tych ataków terrorystycznych, które miały miejsce w Nowym Jorku lub Paryżu. Ale każdy ma swój koniec świata, czyli śmierć. Jego prywatny koniec świata. I nas interesują słowa Chrystusa, Jego Ewangelia. Jego wezwanie: czuwajcie, bądźcie gotowi. My jako uczniowie Chrystusa wierzymy w inną sprawiedliwość, nie tą ziemską, w inny sąd. Ludzkie sądy czasem dalekie są od sprawiedliwości.

Jeśli dziś patrzymy w przeszłość, tą przeszłość niedaleką – lata 80-te i następne, czasy w których przyszło żyć naszemu pokoleniu. Ale przede wszystkim patrzymy na ludzi. Wyobraźnią, sercem jesteśmy przy tych, którzy odeszli. Widzimy ich na tle ówczesnej Polski zmagającej się o nowy kształt, sprawiedliwy kształt jutra. Tam chodziło o przebudowę Polski na kraj bardziej sprawiedliwy, bardziej życzliwy ludziom, bardziej ludzki. Pamiętamy czas stanu wojennego. Okres, który sprawdzał ludzi, sprawdzał ludzkie charaktery. Wiem że byli tacy, którzy mówili wbrew tzw. „zdrowemu rozsądkowi”, że tej walki przegrać nie można. Nie można pozwolić by niesprawiedliwość, przemoc, kłamstwo, zbrodnia zwyciężyły. Gdyby nie było tamtego czasu, tamtego dnia, tego niepokornego społeczeństwa polskiego, na pewno nie byłoby tego późniejszego zwycięstwa. Czy nie łaska, że dane nam było spotkać w tym czasie ludzi z marmuru, z kamienia, ludzi z pięknym charakterem, którzy potrafili solidarnie walczyć o dobro wspólne. Narażali się nie tylko na straty materialne, ale ryzykowali utratą wolności, zdrowia, a czasem nawet życia. Narażali nie tylko siebie, ale i swoje rodziny, przyszłość swoich dzieci.

Polacy jak wiemy zadziwili świat. Mówię Polacy, bo chyba nie można wymienić żadnej grupy zawodowej, która nie byłaby zaangażowana w przebudowę Polski w ówczesnym czasie. Etos Solidarności zachwycał wszystkich. Nazywany był „polski czyn”. Ten „polski czyn” zapoczątkowany przez Solidarność pozostanie jednym z największych czynów w historii w Polsce i na Zachodzie. Bo Zachód nie byłby zdolny do takich poświęceń. Ludzie Solidarności uczyli – zresztą nadal uczą – jak pozostać człowiekiem w świecie kłamstwa, niesprawiedliwości i zbrodni. Jak żyć godnie w niegodnych czasach. W jaki sposób zasłużyć na miano syna Polskiego Narodu. Nie potrafimy powiedzieć jednoznacznie ile im zawdzięczamy. Czy wobec tego mogą nam być obojętni, czy może ich ofiara przejść bez echa? Dlatego pochylamy się dziś nad ich mogiłami. Nad mogiłami tych, których działalności, których życiu i śmierci Polska wolna i suwerenna wiele zawdzięcza. Oto ich imiona i nazwiska:

Ks. Stanisław Kołtak

Ks. Alfred Solarski

Stanisław Banach

Tadeusz Bernacki

Maria Bilewicz

Edward Chruszcz

Jacek Czekaj

Ryszard Czyżowicz

Antoni Dacyl

Ryszard Drej

Kazimierz Dubas

Elżbieta Dubiel

Roman Fortuna

Stanisław Galon

Andrzej Garbarczyk

Eligiusz Garbarczyk

Krzysztof Garbarczyk

Aleksander Gawlewicz

Adam Gleń

Karol Głowa

Ludwik Gowin

Ryszard  Grabowski

Adam  Gryc

Jan Henzel

Stanisław Herod

Adam Jucha

Franciszek Kamecki

Sylwester Kołodziejczak

Stanisław Kopera

Grzegorz Król

Waleria Kuczwara

Andrzej Kulig

Marian Kulig

Stanisław Kulig

Jan Kutrzeba

Barbara Lach

Ryszard Libucha

Zbigniew Łoziński

Andrzej Materowski

Marian Matysik

Józef Mazur

Maria Mazur

Józef Miziołek

Walerian Mocek

Henryk Mruk

Marian Myśliwiec

Ryszard Myśliwiec

Zofia Oberc

Leszek Ochyl

Ryszard Oleszkowicz

Jan Osika

Albin Pietrus

Bronisław Pięta

Wiesław Pilawski

Kazimierz Polak

Włodzimierz Potyrała

Barbara Powroźnik

Władysław Radelczuk

Franciszek Rolek

Małgorzata Rudnicka

Elżbieta Rychlec

Stanisław Schabowski

Ryszard Serwiński

Wiesław Skoczek

Henryk Skupiński

Anna Smalara

Michał Smalara

Stanisław Sobol

Wojciech Spólnik

Fryderyk Stec

Adolf Steczkowski

Ryszard Szczepański

Aleksander Szerląg

Teresa Szmigielska

Edward Szot

Stanisław Świdrak

Ździsława Świerz

Janina Świstak

Leon Tomasik

Wojciech Tomczyński

Leszek Twaróg

Andrzej Wójcik

Jan Wroński

Jan Zabawa

Adolf Zając

Stanisław Zając

Zofia Zborowska

Stefan Zbylut

Wacław Ziółkowski

Stanisław Zubel

Szczęsny Żurowski

Minęło 35 lat. Niema wśród nas prawie 100 osób. Przybywa grobów na jasielskich cmentarzach dzień w dzień. I aby nie zarosła pamięć sklerozą gromadzimy się raz po raz przy grobach. My także dzisiaj gromadzimy się tu, w kościele. Tu przed Matką Bożą i naszymi patronami, zanosimy ich do Boga dziejów przez śpiew „Ojczyznę wolną racz nam wrócić Panie”. By już nie była skąpana we krwi, by nastąpił kres cierpienia. Przynosimy przed Boży tron ich miłość do Ojczyzny, ich życie poświęcone Polsce, ich ofiarę dla przyszłości, dla lepszego świata. Przed Boży tron – jak ktoś słusznie powiedział: co oni by zrobili bez Kościoła, bez Chrystusa, bez Ewangelii, bez Chrystusowego Krzyża, bez prawdy w Jego zmartwychwstanie? Gdzie byśmy poszli z naszym bólem, naszą krzywdą, naszą skargą?

Wiara, Ewangelia, Kościół, a przede wszystkim Bóg, to podstawowe punkty odniesienia, to fundament podtrzymywania nadziei, podtrzymywania tego trwania przy swoich, trwania Solidarności. Nie tylko ich wspominamy, ale skutecznie chcemy im pomóc. Znamy słowa Pisma Świętego, że zbawienną jest rzeczą modlić się za zmarłych, by dostąpili zbawienia. Być może czekają właśnie na Boże Miłosierdzie, gdyż przed najświętszym Bogiem – jak wiemy – nikt nie jest bez winy. Może przemówią do nas słowa: sługo dobry i wierny wejdź do radości swego Pana. Ale czekają na naszą wstawienniczą modlitwę, bo sami jak wiemy pomóc sobie nie mogą. Zresztą czym wspomożemy zmarłych; bez modlitwy, bez mszy św., bez komunii św., bez tego serdecznego przyczynienia się do miłosierdzia Bożego, by przyjął do Swego Królestwa naszych zmarłych. Dlatego, że my mamy dar Eucharystii, tej mszy św. w której uobecnia się tajemnica Chrystusowej śmierci, a także zmartwychwstania. Wiemy, że od tego wydarzenia i ofiary też dojrzało zbawienie każdego człowieka. Dlatego podczas każdej mszy św. patrzymy w stronę Kalwarii, a także w stronę pustego grobu. Pustego, bo Chrystus zmartwychwstał. Na każdym grobie czytamy informację: Tu spoczywa (czytamy imię i nazwisko). Ale jest grób z zupełnie innym napisem: Niema go tu. Niema go tu bo zmartwychwstał. Bo w tym samym grobie śmierć przemieniła się w życie. Chrystus nie powstał z martwych tylko dla Siebie, ale dla nas, dla naszego zbawienia. Żegnamy i darem komunii św., darem modlitwy, która może zaowocować „niebieską amnestią”, czyli odpustem, darowaniem. Pamiętamy o nich, bo wierzymy, że śmierć nie jest rzeczywistością ostateczną. Że po życiu, które kończy śmierć, Bóg ofiaruje życie bez końca. Tylko tam, gdzie jest Bóg, zaczyna się prawdziwe życie. Wierzymy, że kiedy zatrzasną się za człowiekiem drzwi doczesności, ma człowiek dokąd iść. Otwierają się przed nim bramy Domu Ojca. Pan Bóg dał nam życie na określony czas. Ale Boża perspektywa życia dla dzieci Bożych, to perspektywa nieskończonej wieczności. Tą prawdę objawił nam Chrystus. Proszę mi wierzyć mówi św. Paweł – głoszona przeze mnie Ewangelia nie jest wymysłem ludzkim. Objawił ją Jezus Chrystus. A na innym miejscu mówi, że gdyby nie było zmartwychwstania, nasza wiara niema sensu, niema znaczenia, niema żadnej wartości. Bylibyśmy godni bardziej politowania od pogan i ludzi niewierzących.

Wierzymy, że tylko Bóg może dać człowiekowi prawdziwą przyszłość. Odrzucenie Boga, to odrzucenie życia, odrzucenie nadziei. Bo poza Bogiem niema innej ostoi. My wierzący wiemy, jaką wartość ma wiara. I może są tacy, którzy nam zazdroszczą. Niektórzy ateiści. Są tacy, którzy mówią: to wielka rzecz wierzyć, że istnieje zmartwychwstanie. Pięknie powiedział pod koniec swojego życia (…) gdy przeżywał starość swoją, powiedział: Dla mnie istnieje On – czyli Jezus Chrystus – i wiem, ze przyjdzie na umówione spotkanie. Dlatego można powiedzieć, że chrześcijanin ma przepis na zbawienie. Chrystusowy przepis. To osiem błogosławieństw. Złoty klucz do Nieba. Wiemy dla kogo Jezus zarezerwował Królestwo Boże. Wiemy kto będzie pocieszony, kto dostąpi miłosierdzia, kogo czeka wielka nagroda w niebie, kto będzie Boga oglądał. Wiemy kto może mówić: Pan moim światłem i zbawieniem,, Pan obrońcą mojego życia, Pan moim dziedzictwem i przeznaczeniem, jak śpiewaliśmy dzisiaj przed Ewangelią. Ważne jest więc życie Ewangelią. Pan Jezus powiedział: kto zachowa moją naukę, nie zazna śmierci na wieki. Ten kto zostanie wierny do końca, będzie zbawiony. No i znamy także to „lekarstwo na nieśmiertelność” – Komunia

święta. Kto spożywa moje Ciało i pije moją Krew, nie umrze na wieki, a Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Błogosławieni, którzy przechodzą przez Ziemię dobrze żyjąc. Dla nich spełnią się słowa proroka Ezechiela: Oto ja tworzę groby wasze i dobędę was z grobów, abyście żyli. Powiedziałem i wykonam. I bliższe nam słowa Chrystusa: Nadchodzi godzina, w której wszyscy, którzy spoczywają w grobach usłyszą głos Syna Bożego. I ci, którzy pełnili dobre czyny pójdą na zmartwychwstanie w życiu. Dobre czyny. Chrześcijanin więc z nadzieją i ufnością wkracza w bramy śmierci. Wierzy, że istnieje inny świat. I to jest właśnie Ewangelia, Dobra Nowina – jak mówi św. Paweł. Objawił ją Jezus Chrystus. Objawił ten, który do końca nas umiłował.

J.M.

.                            Spieszmy się kochać ludzi. Tak prędko odchodzą.

13 grudnia 2013r. o godz. 18 w kościele pw. Św. Stanisława w Jaśle (kościółku) odbyła się uroczysta Msza św. w 33 rocznicę wprowadzenia stanu wojennego, w intencji Ojczyzny i ofiar stanu wojennego.  We Mszy uczestniczyły poczty sztandarowe NSZZ Solidarność z Gamratu i Huty Szkła, oraz jasielskich szkół. Kazanie wygłosił ks. Artur Kostrząb. Tekst kazania zamieszczamy poniżej.

Po Mszy św. przedstawiciele nowo wybranych władz samorządowych złożyli wiązanki kwiatów pod tablicą bł. ks. Jerzego Popiełuszki.

Obchody rocznicowe  zakończył  koncert w sali widowiskowej JDK „Pieśń o śnie” poświęcony pamięci Przemysława Gintrowskiego.

Tekst kazania wygłoszonego na Mszy św. za Ojczyznę 13.12.2014 r. przez ks. A. Kostrząba.

Dzisiaj usłyszeliśmy w czytaniu pierwszym Ewangelii odniesienie do Eliasza, który miał przyjść i swoim mocnym głosem, swoim orędziem ożywić ducha Narodu Wybranego. Przygotować na spotkanie z Mesjaszem, z Panem Jezusem Chrystusem. Wiemy, bo nieraz słyszeliśmy z ambony, że tym Eliaszem był Jan Chrzciciel. Ale pozwólcie że to proroctwo postaram się odnieść do naszych czasów współczesnych. Otóż był taki dzień, kiedy stanął na naszej Ziemi Eliasz. W mocy Ducha Świętego, w mocy ognia łaski, mądrości, ubrany potęgą nieomylności Namiestnika Chrystusowego na Ziemi wołał: „niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze tej Ziemi”. Te słowa współczesnego Eliasza, którym jak domyślamy się był Jan Paweł II, święty papież, padły na żyzną rolę. Wydały plon. Nie od razu, ale w cichości serca. Te pola wyrosły potężnym owocem. Stały się inspiracją dla wielu, aby upomnieć się nie tylko o godne życie, nie tylko o chleb, ale nade wszystko upomnieć się o swą własną wolność; wolność Ojczyzny, wolność myśli, wolność słowa. I oto spełniły się słowa Pisma Świętego dzisiaj przeczytane. Eliasz w mocy Bożego Ducha tchnął ducha w serce Narodu. I zrodziła się Solidarność. Powstali ci, którzy jednomyślnie pragnęli dobra naszej Ojczyzny. Ale wiecie że słowa Eliasza i Jana Chrzciciela nie spotkały się z posłuchem w Narodzie Wybranym. Także i w naszej Ojczyźnie znaleźli się tacy ludzie, którzy bronili władzy nielegalnie zdobytej po II wojnie światowej, a nawet odgrażali się mówiąc, że kto sięgnie po władzę, to mu się odetnie tą dłoń. I rzeczywiście chwycili za oręż i tą dłoń odcięli. 13 grudnia wprowadzenie stanu wojennego. Zastraszanie represjami i śmiercią wielu. Chcieli całkowicie utracić to wołanie współczesnego Eliasza i to dążenie do prawdziwej wolności. Ale mi drodzy ziarno które padło w polskie serca wykiełkowało i dzięki mocy Ducha Świętego powoli rosło, rozrastając się w potężne i mocne drzewo wolności. I nie potrafili przeciwnicy Eliasza ugasić dążenia ku wolności. Przyszedł rok triumfu, wolnych wyborów. Tak wielu musiało oddać życie, aby Solidarność żyła. Także wśród tych, którzy oddali życie byli kapłani – ks. Niedzielak, bł. Jerzy Popiełuszko i inni.

Lata po 89 roku moi drodzy to także dalej wsłuchiwanie się w słowa Eliasza. Był taki czas, rok 96, kiedy Ojciec Św. w swojej katechezie podjął temat dekalogu. Chciał bowiem aby rosnące drzewo miało mocne korzenie. Chciał, aby rosnące drzewo wolności w sercach naszych rodaków zakorzeniło się w tym, co pochodzi od Boga. W dekalogu, w Bożym prawie i aby wyrastało w duchu Ewangelii. Ale znowu układy i być może źli ludzie zamiast z historii uczynić wychowawcę życia, uczynili sposób aby kłamać, aby kluczyć. I dlatego coraz częściej zacierała się granica pomiędzy oprawcą a ofiarą. Nawet do tego stopnia, ze wprost z oprawcy robi się ofiarę – i do tego czasu nie można doczekać się sprawiedliwości i rozliczenia za czas stanu wojennego. Ale ufamy, że głos tego współczesnego Eliasza jest nadal obecny w naszych sercach bijących po polsku, sercach zawsze wiernych jak mówiło się o Polsce: „Polonia semper fidelis”. Jesteśmy pewni, że to drzewo, drzewo wolności, które zakiełkowało dzięki słowom współczesnego Eliasza nadal rośnie i pod swoim cieniem będzie gromadzić tych, którzy miłują wolność, pokój, sprawiedliwość, którzy chcą dobrze dla Ojczyzny, którzy z miłością odnoszą się do Polski. I dlatego stajemy dzisiaj przy ołtarzu, aby te wszystkie nasze myśli przedłożyć Matce Najświętszej. Śpiewaliśmy przed Mszą Św. prosząc o Jej opiekę i Boże wejrzenie ku naszej Ojczyźnie, matce naszej. Wierzymy że tak jest, bo jest naszą Królową i jest naszą Matką. I wierzymy że to drzewo rosnące ku wolności, gromadzące swoje dzieci w jego cieniu, nadal będzie rosło rozwijając się ku pożytkowi naszemu. Ufamy że żadne obce zdanie, nawet takie jak mamy świętować ten dzień, nie będzie zakłócało rytmu wolności, który zrodził się z wołania współczesnego Eliasza.

J.M.

Poniżej pełny tekst homilii.

Przeżywamy święto poświęcenia Bazyliki Laterańskiej. Dotychczas byliśmy przekonani, że kościołem, katedrą Ojca Świętego jest Bazylika Św. Piotra, ale tak nie jest. Przez ponad 1000 lat właśnie Bazylika Laterańska była tym głównym kościołem Ojca Świętego, a nazywana jest głową wszystkich kościołów i matką wszystkich kościołów. Jest okazja by uświadomić sobie tę fundamentalną prawdę: Kościół istnieje, a fundamentem Kościoła jest Jezus Chrystus, a widzialną głową z woli Chrystusa Piotr i jego następcy. Przypominamy sobie tę więź każdego Kościoła, narodowego Kościoła, partykularnego jakim jest Kościół rzeszowski czy przemyski ze Stolicą Apostolską. Głowa i matka wszystkich kościołów, to jest także naszego kościoła, kościoła św. Stanisława, który jest kościołem parafialnym zaledwie 40 lat. Ale nawet najpiękniejszy kościół jest tylko stosem cegieł, kamieni i takich czy innych materiałów budowlanych, jeśli nie będzie ludzi, nie będzie wiernych zjednoczonych z Chrystusem poprzez wiarę.

Jesteśmy w kościele jak przed laty. W latach 80-tych szczególnie gromadziliśmy się tutaj. To był kościół nasz. Kościółek o nim mówimy. Nasz kościół, bo tutaj właśnie rodziła się jasielska Solidarność, gromadził się świat pracy. Solidarność wtedy to był nasz świat. Dlaczego w kościele? No bo kto ma dać siłę swojemu ludowi, kto ma zapewnić zwycięstwo? Bez tej pomocy Bożej mogło się skończyć tak jak zawsze, a więc licznymi ofiarami. Śpiewaliśmy „Boże coś Polskę” „Przed Twe ołtarze zanosim błaganie”, „Ojczyzno ma”. Tutaj wołaliśmy „Nie rzucim ziemi skąd nasz ród”. Wołaliśmy do Matki Bożej „Z dawna Polski Tyś Królową”. Uczyliśmy się jak budować gmach Solidarności na fundamencie społecznej nauki Kościoła. Bo prawdziwego światła na miarę przyszłości szukaliśmy tam, gdzie powinniśmy szukać: na modlitwie przed Bogiem, przed Matką Najświętszą, przed naszymi świętymi patronami. Wpatrzeni w Chrystusowy Krzyż. Krzyż który jest dla nas zawsze mocą i mądrością Bożą. Bez tej mądrości nie można zmienić na lepsze tego świata w którym żyjemy. Tego świata o którym czasem mówimy: nieludzki świat. To w krzyżu jest moc; większa od naszych zamierzeń, takich czy innych programów. Odwrócenie się od Pana Boga, od prawa Bożego, zawsze prowadzi człowieka na manowce i zawsze kończy się klęską. Tam gdzie niema ewangelii, nie może się zrodzić prawdziwa solidarność. Bo niby na jakiej podstawie i dlaczego. Ojciec Święty Jan Paweł II powiedział do nas: Kluczem do cywilizacji miłości jest Jezus Chrystus, Chrystusowy Krzyż i Chrystus  zmartwychwstały. O takiej cywilizacji możemy powiedzieć – solidarności, o której mówił Ojciec Święty: bez Chrystusa i bez Ewangelii wszystkie drogi są pomyłką.

Dziś modlimy się za tych którzy odeszli. A wiemy że tych którzy odeszli jest ogromna liczba. Tak pokrótce wymienię:
ks. Stanisław Kołtak, ks. Alfred Solarski, Stanisław Banach, Tadeusz Bernacki, Marian Bilewicz, Edward Chruszcz, Jacek Czekaj, Ryszard Czyżowicz, Antoni Dacyl, Ryszard Drej, Kazimierz Dubas, Elżbieta Dubiel, Roman Fortuna, Stanisław Galon, Andrzej Garbarczyk, Eligiusz Garbarczyk, Krzysztof Garbarczyk, Aleksander Gawlewicz, Adam Gleń, Karol Głowa, Ludwik Gowin, Ryszard Grabowski, Adam Fryc, Jan Henzel, Stanisław Herod, Adam Jucha, Franciszek Kamecki, Sylwester Kołodziejczak, Grzegorz Król, Waleria Koczwara, Andrzej Kulig, Marian Kulig, Stanisław Kulig, Jan Kutrzeba, Barbara Lach, Ryszard Libucha, Zbigniew Kłodziński, Andrzej Materowski, Marian Matysik, Józef Mazur, Maria Mazur, Józef Ziober, Walerian Mocek, Henryk Mruk, Marian Myśliwiec, Ryszard Myśliwiec, Zofia Oberc, Ryszard Oleszkowicz, Jan Osika, Albin Pietrus, Bronisław Pięta, Wiesław Pilawski, Kazimierz Polak, Włodzimierz Potyrała, Władysław Radelczuk, Franciszek Kwolek, Małgorzata Rudnicka, Elżbieta Rychlec, Stanisław Schabowski, Ryszard Serwiński, Wiesław Skoczek, Henryk Skupiński, Anna Smalara, Iwo Smalara, Stanisław Sobol, Wojciech Spólnik, Fryderyk Stec, Adolf Steczkowski  , Teresa Szmigielska, Edward Szot, Stanisław Świdrak, Zdzisława Świerz, Leon Tomasik, Wojciech Tomczyński, Leszek Twaróg, Andrzej Wójcik, Jan Wroński, Jan Zabawa, Adolf Zając, Stanisław Zając, Zofia Zborowska, Stefan Zbylut, Wacław Ziółkowski, Stanisław Zubel, Szczęsny Żurowski.

Na pewno są jeszcze inni, którzy napełniali ten kościół swoją modlitwą. Myślimy o tych, którzy odeszli. Razem przeżywaliśmy z nimi wzloty i niepowodzenia Solidarności i chwile słabości. Bolały na pewno czyny tych, którzy okazywali się solidarni inaczej, solidarni z kimś innym, solidarni nie tak jak było na początku. Że tylu w naszej Ojczyźnie, w różnych częściach Polski sprzeniewierzyło się Solidarności. Odrywało się od tego fundamentu jakim jest nauka Chrystusa, jakim jest Ewangelia.

W te listopadowe dni odwiedzamy cmentarze nie tylko po to by wspominać tych, którzy przekroczyli bramy śmierci, a więc są bogatsi od nas o doświadczenie śmierci, a także przychodzimy by się modlić. Oni wiedza czym jest śmierć. Wiedzą co jest po śmierci. Znają tajemnicę śmierci. Co czeka człowieka po śmierci – to fundamentalne pytanie, które na pewno dotyczy każdego człowieka, gdy stajemy w obliczu śmierci kogoś bardzo bliskiego, a tym bardziej gdy nam zagraża śmierć. Ku jakiej filozofii, religii, ku jakim autorytetom się możemy zwrócić by na to pytanie odpowiedzieć? Mniej więcej wiemy co mówią ateiści, co mówią religie wschodu. Niewiara na pewno nie może uczynić naszego przemijania, starzenia, a szczególnie śmierci sensownym. Może dlatego ateiści wymyślili (szczególnie teraz to uznają) pseudosakrament ateistów, jakim jest eutanazja. Bo śmierć to stacja końcowa, śmierć to koniec, to nicość. Ilustracją były słowa jednego bohatera powieści, który wiedząc przed bitwą że na pewno zginie, patrzy na piękno przyrody, podziwia to wszystko i mówi: to wszystko będzie – te lasy, te góry, jeziora, ta zieleń, będą ludzie których kocham, którzy mnie kochają, tylko mnie nie będzie. Bez wiary wszystko jest puste i absurdalne. Może zwieść niektórych tajemnicza jakaś tam nirwana czy reinkarnacja jak głoszą religie wschodu. Widzimy sytuację przemijania człowieka i wszystkiego wokół nas. Żyć bez nadziei nie sposób. Dlatego świat budzi w ludziach nadzieję. Imitację nadziei. By karmić miliony. Czy nie po to powstały właśnie astrologia, horoskopy, futurologia, wróżby, przepowiednie? A chrześcijanin zwraca się do kogoś, kto przekroczył bramy śmierci, doświadczył śmierci, pokonał śmierć, pokonał zmartwychwstanie. Do tego który zapewnia, że istnieje Dom Ojca w którym mieszkań jest wiele, który te mieszkania dla nas przygotował. Chrześcijaństwo nie jest religią śmierci, a religią zmartwychwstania i życia. Zmartwychwstanie które jest tą ostateczną nadzieją człowieka. To co chrześcijaństwo ma do zaofiarowania to nie opium jak właśnie marksiści mówili do nas, ale można powiedzieć bez żadnej przesady, że marksizm okazał się opium dla ludu. Miał być wspaniały raj, a co wyszło wspaniale widzimy. To co chrześcijaństwo ma do zaofiarowania to nadzieja. Nadzieja która zawieść nie może, bo opiera się na Bożej wszechmocy, bo opiera się na miłości tego, który do kończ nas umiłował. Dlatego niektórzy dostrzegają piękno naszej religii także w tzw. Prawdach ostatecznych. Bo miłość do Boga, miłość Boga do nas nie zostawi człowieka na pastwę rozkładu, na pastwę unicestwienia. Dlatego Chrystus mówi: przyjdę, zabiorę was do siebie. Chcę aby tam gdzie ja jestem abyście i wy byli. Bóg nie zawodzi. Bóg jest zawsze wierny, dotrzymuje słowa. Jakże bliskie powinny być nam słowa Chrystusa: Nadchodzi godzina, kiedy wszyscy umarli usłyszą głos Syna Bożego; i ci którzy pełnili dobre czyny pójdą na zmartwychwstanie życia, ci którzy pełnili złe czyny – na zmartwychwstanie potępienia. Powiedział to Chrystus. Ten który właśnie przez śmierć pokonał śmierć naszą. Dla chrześcijan mówienie o śmierci jako końcu byłoby czymś absurdalnym. Dlatego słowa „z prochu jesteś i w proch się obrócisz”, słowa które odnoszą się do ciała człowieka trzeba uzupełnić jeszcze innymi słowami: „z miłości powstałeś i do miłości zmierzasz, w miłość się przemienisz”. To dlatego mówiono: „błogosławieni przeklęci, którzy w Panu umierają”. Czy inne słowa: „drogocenna śmierć, cenna dla Pana śmierć jego świętych”. Dzień śmierci nazywano dniem narodzin do innego życia.
Dwa miesiące temu rolnicy tony zboża wysypali w ziemię. Z pewnością tego ziarna nie zbiorą. Ale nie po to wrzucali by zmarnować, by ono tam zniszczone zostało. Czynią to z myślą o przyszłości. Wkrótce wiosna pozwoli na rozwój ziarna i hojnie im wynagrodzi. Rzucone ziarno w cudowny sposób zostanie rozmnożone. W jaki sposób, jakim kosztem? Kosztem tego ziarna, które umarło. Tak się ma rzecz z ziarnem. A człowiek? Człowiek który przewyższa godnością cały świat, którego Bóg stworzył na swój obraz i podobieństwo, którego obdarzył godnością swojego dziecka, któremu obiecał nieskończoną wieczność. Czy Pan Bóg dla nas nie przygotował innego losu? Wiemy do kogo należy Królestwo Niebieskie, kto będzie pocieszony, kto będzie Boga oglądał, do kogo Chrystus powie: pójdźcie błogosławieni, posiądźcie królestwo przygotowane wam od założenia Świata. Wierzymy słowom Chrystusa, że przygotował w Domu Ojca Niebieskiego dom w cudownej rzeczywistości. Że Pan Bóg ma jeszcze jedną, w zanadrzu niejako niespodziankę dla swoich dzieci. Tych którzy pełnią Jego wolę. To św. Paweł, który porwany był do trzeciego nieba mówi: oko nie widziało, ucho nie słyszało. Wyobraźnia ludzka nie potrafi przybliżyć sobie tej rzeczywistości, którą Bóg przygotował tym, którzy Go miłują. Chrystus mówi: radości waszej nikt wam nie odbierze. Śmierć – czym jest ona dla Boga, dla Chrystusa, dla tego, który jest życiem i zmartwychwstaniem dla każdego. Przekonuje nas o tym ogromny świat. Świat galaktyk i megagalaktyk, który powstał bo Ten Który Jest powiedział „niech się stanie”. Przypominają się słowa skierowane przez Boga „uczyńmy człowieka”. Dlatego człowiek pojawił się na ziemi. Przekonują cuda Chrystusa, a szczególnie wskrzeszenia. Przynajmniej poprzednie słowa w Ewangeliach, jak Pan Jezus mówi do Marty zasmuconej stratą swego brata: Zmartwychwstanie brat. Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Powiedziałem i wykonam. Powinny nas przekonać słowa Chrystusa, które skierował w sytuacji beznadziejnej jakby się wydawało, bo na krzyżu do zbrodniarza, do złoczyńcy: dziś będziesz ze mną w raju. Chrystusowa śmierć nie była daremna. Ona pokazywać może każdego człowieka dobrej woli. Ta śmierć nie jest żadnym problemem dla Pana Boga. On jest życiem i zmartwychwstaniem. Źródłem życia. Po to przyszedł, byśmy życie mieli w obfitości. To zależy tylko od człowieka. Czy człowiek zechce przyjąć ofiarowane przez Boga życie w przyjaźni z Bogiem, czy zechce zjednoczyć się z Bogiem przez wiarę ożywioną miłością do Boga i do bliźniego. Zjednoczyć się z tym, który śmierć zwyciężył. A podstawowy warunek jak wiemy – umieranie dla grzechu. Umieranie dla grzechu, bo to grzech człowieka najbardziej niszczy, rozkłada. Najbardziej to widzimy w narkomanii, alkoholiźmie, zabójstwie. Tu św. Paweł mówi pięknie: każdy żyje dla siebie i umiera dla siebie. I w życiu i śmierci należymy do prawdy. I przez Niego w Jego miłości odnajdujemy także tych, których odprowadziliśmy na cmentarz. Problem jak powiedziałem leży po stronie człowieka. Czy przyjmiemy lekarstwo nieśmiertelności od Chrystusa. On mówi do nas: kto by zachował naukę moją, nie zazna śmierci na wieki. Mówi do nas: kto spożywa moje ciało – eucharystię, choćby umarł żyć będzie, bo Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym. Potem do nas mówi: kto pełni wolę Ojca Mego, ten będzie zbawiony.
Przed nami 11 listopada – Święto Niepodległości. Pochylmy się nad grobami tych, którzy byli w naszym życiu poprzez swoją działalność, poprzez życie i odeszli. Ale dla których Polska była wartością wielką. Polska bez tych przymiotników które słyszymy w naszych domach. Polska inna, solidarna. Uczyli nas jak żyć w tym świecie chaosu i bezprawia, deptania godności człowieka. Jak pozostać człowiekiem wiernym Bogu i Ojczyźnie. Człowiekiem Solidarności. Co niektórzy jak widzimy usiłują zastąpić Solidarność antysolidarnością.  Jak zasłużyć na miano wiernego syna Polskiego Narodu. Ich groby na których palimy znicze nadal pełnią służbę Narodowi. Z ich grobów trzeba czerpać światło, a także siłę do bycia Polakiem, do bycia człowiekiem. W sumie mamy nie tylko te postacie dalekie, z dalekiej historii, wojen, takich czy innych powstań, tych którzy zginęli w obozach koncentracyjnych, na „nieludzkiej ziemi”, tych którzy zostali pozbawieni obywatelstwa polskiego; ale także wspominamy te osoby, które stanowiły i stanowią w jakiś sposób część naszego życia. Którzy nadal żyją w nas dzięki wierze i miłości. Chcemy niejako zatrzymać ich przy sobie. Być może czekają na nasze modlitwy, modlitewną wdzięczność. Nie tylko na to wspomnienie historyczne, ale właśnie coś więcej. Prowadźmy z nimi polski dialog, dialog troski o Ojczyznę, o rodzinę polską. Dialog miłości sięgającej poza granicę tej ziemi, dialog modlitwy, dialog miłości. Dla miłości bowiem niema granic. Wołamy dzisiaj w szczególny sposób – do Chrystusa. Dobry Jezu a nasz Panie, daj im wieczne spoczywanie. Amen.