Jest 13 grudzień 1981 r. W Polsce został ogłoszony stan wojenny. W tym dniu, w oknie papieskim na Watykanie, zapalona została świeca jako znak solidarności z cierpiącymi Polakami.

Następnego dnia do Jana Pawła II zadzwonił prezydent USA Ronald Regan, który przekazał wyrazy swej solidarności z narodem polskim. Zapoczątkowało to stałe i owocne kontakty między nimi w sprawie tego kryzysu.

Jest 13 grudzień 1981 r. W Polsce został ogłoszony stan wojenny. W tym dniu, w oknie papieskim na Watykanie, zapalona została świeca jako znak solidarności z cierpiącymi Polakami.

Następnego dnia do Jana Pawła II zadzwonił prezydent USA Ronald Regan, który przekazał wyrazy swej solidarności z narodem polskim. Zapoczątkowało to stałe i owocne kontakty między nimi w sprawie tego kryzysu.

Ojciec Święty interweniował przede wszystkim w Polsce. Jego pismo adresowane do gen. Wojciecha Jaruzelskiego z apelem o zaprzestanie rozlewu krwi 20 grudnia 1981 r. zawiózł do Warszawy abp Luigi Poggi wyznaczony do stałych kontaktów z rządem PRL. Pierwotna wersja pisma była ostrzejsza, ale została złagodzona pod naciskiem dyplomacji watykańskiej. Jan Paweł II nierzadko spotykał się w watykańskim otoczeniu z krytyką za nadmierne angażowanie się w sprawy polskie. Liderem tego środowiska był sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej kard. Agostino Casaroli. Wprawdzie wyrażał współczucie Polakom, ale obawiał się, aby zbytnie zaangażowanie się w polski kryzys nie naruszało zdolności mediacyjnej między Wschodem i Zachodem. Nie chciał też przekreślać ekipy Jaruzelskiego, bo uważał go za człowieka, z którym można prowadzić dialog.

Kard. Casaroli krytycznie oceniał poparcie Ojca Świętego dla Solidarności i w rozmowach z peerelowskimi dyplomatami wspominał, jak trudno mu utrzymać w ryzach emocje papieża. Mówił: „wystarczy, że zobaczy na placu napis „Solidarność” i już wpada w inny tor mówienia. 1 stycznia 1982 r. zwracając się do Polaków, którzy licznie przybyli na audiencję na Placu św. Piotra ze sztandarami „Solidarność” powiedział między innymi: „Solidarność” należy do trwałego dziedzictwa ludzi pracy w mojej ojczyźnie”. Przy każde okazji apelował o zaprzestanie represji wobec działaczy związkowych, a także o powrót do dialogu społecznego. Ten temat powracał co tydzień w czasie środowych audiencji ogólnych. Był także częścią papieskich rozważań z okazji 600 lat obecności obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej w Polsce. Głos papieża miał fundamentalne znaczenie jako środek nacisku na władze w sytuacji, gdy internowanie odbywało się poza kontrolą sądową, a tylko na podstawie decyzji administracyjnych komendantów wojewódzkich MO.

Szczególnym gestem poparcia dla represjonowanego ruchu związkowego była papieska audiencja 9 lutego 1982 r. dla 12 wielkich central związkowych, których przedstawiciele przyjechali do Watykanu, aby wyrazić solidarność z polskimi związkowcami. Jan Paweł II dziękując im za taką postawę podkreślił, że NSZZ Solidarność ma prawo do dalszego legalnego działania i zapewnił o wsparciu Kościoła dla tego ruchu. O prawa polskich związkowców upomniała się także delegacja Stolicy Apostolskiej podczas Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie w lutym 1982 r.

19 marca 1983 r. zarówno strona kościelna, jak i przewodniczący Rady Państwa prof. Henryk Jabłoński zaprosili Ojca Świętego do złożenia wizyty w Polsce. Dziękując za zaproszenie Jan Paweł II napisał do prof. H. Jabłońskiego prośbę o „ uwolnienie wszystkich skazanych i sądzonych z dekretu stanu wojennego”. Przewodniczący Rady Państwa odpowiadając papieżowi napisał: „władza chce zwolnić wszystkich więźniów politycznych, ale niestety niektórych wypuścić nie można, gdyż są nieprzejednani”.

W czerwcu 1983 r. Jan Paweł II przyjechał do rodaków i powitał nas słowami: POKÓJ TOBIE POLSKO! OJCZYZNO MOJA!

Jak pamiętamy z referatu omawiającego tę pielgrzymkę w Krakowie, homilię zakończył słowami: „Życzę wam tej mocy, która płynie od Chrystusa – Dobrego Pasterza, która jest potężniejsza od każdej ludzkiej słabości i od każdej, choćby najtrudniejszej sytuacji, nie wyłączając przemocy. Dlatego patrzcie wciąż w oczy Dobrego Pasterza. Chociażbym chodził ciemną doliną, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną ( Ps. 23,4 ).”

Dzisiaj wiele z tych faktów się zaciera, odchodzi pokolenie, które osobiście doświadczyło stanu wojennego. Tym większa jest potrzeba pamiętania o roli jaką wtedy odegrał Jan Paweł II.

STAN WOJENNY NIEWĄTPLIWIE BYŁBY BARDZIEJ OKRUTNY I BYĆ MOŻE TRWAŁBY DŁUŻEJ, GDYBY NIE BYŁO PAPIEŻA POLAKA.

Oprac. K. Rozenbeiger

Msza odbyła się z udziałem proboszczów pozostałych parafii krośnieńskich.

Ulicami Krosna przeszedł dziś „Marsz w obronie świętości życia i dobrego imienia św. Jana Pawła II”. Wcześniej, o godzinie 10. odprawiono w kościele p.w. Trójcy Przenajświętszej w Krośnie Mszę Św., której przewodniczył ks. prał. dr Andrzej Chmura.

Msza odbyła się z udziałem proboszczów pozostałych parafii krośnieńskich.

Po zakończeniu Mszy Św. ponad tysiąc mieszkańców Krosna uczestniczyło w tzw. Drodze Światła. Uczestnicy przeszli ulicami miasta pod krzyż, który jest fragmentem ołtarza, przy który 10 czerwca 1997 roku Jan Paweł II odprawiał Mszę Św. oraz pod pomnik św. Jana Pawła II. Tam odczytano odezwę „W obronie dobrego imienia Jana Pawła II”.

Protestujemy przeciwko oczernianiu Jana Pawła II

„26 lat mija od pamiętnego dla nas pobytu Ojca Świętego na ziemi krośnieńskiej, której honorowym obywatelem jest św. Jan Paweł II. Mamy jeszcze w pamięci te chwile, gdy pieszo, koleją, autokarami setki i tysiące pielgrzymów zdążało na miejsce spotkania z papieżem – rodakiem. Chcieliśmy wtedy okazać mu naszą miłość, poświadczyć wspólnotę z Kościołem i jego nauką” – przekonują autorzy odezwy.

I apelują:

„Dzisiaj w związku z pojawieniem się w przestrzeni medialnej niegodziwych informacji o świętym Janie Pawle II – my, mieszkańcy Krosna i powiatu krośnieńskiego czujemy się w obowiązku zająć w tej sprawie zdecydowane stanowisko. (…) Z całą mocą protestujemy przeciwko oczernianiu papieża Jana Pawła II. Nie godzimy się na obrażanie bezbronnego już Ojca Świętego. (…) Nie pozwólmy na zaplanowane niszczenie duszy naszego narodu dokonywane perfidnie, etapami i zdradziecko”.

- Od rana w Krośnie padało, zastanawialiśmy się, czy wydarzenie w ogóle dojdzie do skutku – mówi Tadeusz Majchrowicz, zastępca przewodniczącego KK NSZZ „S” i przewodniczący Regionu Podkarpacie NSZZ „S”. – Jednak po skończonej Mszy Św., gdy wyszliśmy przed Bazylikę, zaświeciło słońce i dobra pogoda utrzymała się do końca Marszu.

- My tu, w Krośnie, które papież odwiedził w 1997 roku, autentycznie czcimy Jego pamięć. Szczególnie dla członków Solidarności jest oczywiste, że jesteśmy Mu winni pamięć i modlitwę w intencji Ojczyzny za Jego pośrednictwem

- przekonuje Tadeusz Majchrowicz.

Przewodniczący Majchrowicz dodaje, że pomysłodawcami marszu byli Marian Sobutka i Marek Jastrząb.

Inne relacje:

w obronie świętości życia

i dobrego imienia św. Jana Pawła II

25.III.2023 r. Krosno

.

godz. 10.00 Msza św. w kościele

…        ……p.w. Trójcy Przenajświętszej

godz. 11.00 Droga Światła – przejście ulicami miasta

…        ……pod krzyż i pomnik św. Jana Pawła II

…    …..Zawierzenie się Bożemu Miłosierdziu

..    ….. i modlitwa do Świętego Jana Pawła II

MARSZ

w obronie świętości życia

i dobrego imienia św. Jana Pawła II

25.III.2023 r. Krosno

.

godz. 10.00 Msza św. w kościele

….         …..p.w. Trójcy Przenajświętszej

godz. 11.00 Droga Światła – przejście ulicami miasta

……        …pod krzyż i pomnik św. Jana Pawła II

……..Zawierzenie się Bożemu Miłosierdziu

……. i modlitwa do Świętego Jana Pawła II

W 2020 roku w setną rocznicę urodzin Karola Wojtyły członkowie „Stowarzyszenia Solidarni w Jaśle” podjęli decyzję o uczczeniu Jana Pawła II i Stefana Wyszyńskiego w miejscach związanych z Ich pobytem na Podkarpaciu. Jednak pandemia zniweczyła nasze plany. Dopiero w tym roku mogły się spełnić nasze marzenia.

W 2020 roku w setną rocznicę urodzin Karola Wojtyły członkowie „Stowarzyszenia Solidarni w Jaśle” podjęli decyzję o uczczeniu Jana Pawła II i Stefana Wyszyńskiego w miejscach związanych z Ich pobytem na Podkarpaciu. Jednak pandemia zniweczyła nasze plany. Dopiero w tym roku mogły się spełnić nasze marzenia.

12 lipca tego roku rozpoczęliśmy wędrówkę śladami dwóch wielkich Polaków:

.

1.   Miejsce Piastowe – dwukrotny pobyt Karola Wojtyły

…..10.09.1972r. jako Metropolity Krakowskiego w koncelebrowanej mszy św. – współcelebransem był również kardynał Wyszyński

…..10.06.1997r. jako Arcybiskupa Rzymu podczas VI podróży apostolskiej do Ojczyzny.

2.   Rudawka Rymanowska – ostatni pobyt kardynała Wojtyły – skąd wyjechał do Rzymu na konklawe, gdzie został wybrany papieżem.

3.   Komańcza – miejsce internowania kardynała Stefana Wyszyńskiego w okresie od 29.10.1955 – 28.10.1956r.

4.   Dukla – pobyt Ojca Św. Jana Pawła II w związku z kanonizacją Jana z Dukli.

Podczas jazdy autokarem i w kolejnych miejscach Kazimierz Rozenbeiger przekazywał wiele ważnych i ciekawych, często nie znanych faktów z życia purpuratów. Cały czas panowała radosna, rodzinna atmosfera, a wolne chwile wykorzystywaliśmy na śpiewanie pieśni pielgrzymkowych i innych. Tonację podawali Wiesława Wójcik i Józef Wójtowicz, a Wojciech Jankowski akompaniował na gitarze.

Zarówno papież jak i prymas kochali polską ziemię, na łonie natury czuli się dobrze i z niej czerpali siłę na trudną codzienność.

Idąc ich śladami rozpoczęliśmy naszą pielgrzymkę od powitania i modlitwy do Anioła Stróża Polski oraz Michała Archanioła patrona sanktuarium w Miejscu Piastowym.

Kolejny etap to Rudawka Rymanowska. Urocze miejsce nad Wisłokiem wijącym się przy ścianie charakterystycznych skał osadowych. Na cześć pobytu św. Jana Pawła II w tym miejscu wodospad spływający do rzeki nosi Jego imię. To tu w ciszy wśród śpiewu ptaków i szumu rzeki, kontemplował kardynał Wojtyła. Tutaj też umacniały się przyjacielskie więzy, a swoim przykładem uczył studentów patrzenia na ziemię i niebo.

Również ważnym etapem była Komańcza miejsce uwięzienia prymasa Wyszyńskiego w klasztorze sióstr Nazaretanek. Na czas internowania prymasa postawiono budki i szlabany, a terenu pilnowało WOP. Odosobnienie było tak uciążliwe, że nawet najbliższa rodzina nie miała możliwości odwiedzin. Z pozoru koniec świata, ale Opatrzność Boża ma swoje plany. Właśnie w tak trudnych okolicznościach prymas napisał Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego oraz tekst Wielkiej Nowenny na 1000 lecie chrztu Polski. Natchnienie czerpał przechadzając się dróżkami leśnymi i modląc się przed figurą Matki Bożej Leśnej oraz kontemplując znajdujące się na drzewach stacje drogi krzyżowej.

Prymas wychodził z złożenia, że istnieje głęboki sens jego odosobnienia. W liście do ojca pisał iż skoro Bóg dopuścił się do faktu nieobecności przy owcach, to tym goręcej prosi Go by sam pasterzował. „Głos Pański dociera i wtedy , gdy sługa Jego milczy”.

Dla uczczenia pobytu prymasa w Komańczy siostry Nazaretanki utworzyły w klasztorze Izbę Pamięci Kardynała Stefana Wyszyńskiego, w której znajdują się pamiątki takie jak: biurko, lampa naftowa, maszyna do pisania, klęcznik, naczynia i szaty liturgiczne i inne. Natomiast fragmenty Ślubów Jasnogórskich zostały umieszczone na kamiennych tablicach przy drodze prowadzącej do klasztoru. Siostry pochwaliły się, że w ostatnich dniach otrzymały relikwie kardynała. Jednocześnie wyraziły obawy, gdyż ze względu na położenie drewnianego budynku w lesie i dużą wilgotność terenu a także ogromną rzeszą pątników i turystów, klasztor wymaga stałych remontów, a dotacje samorządowe i datki turystów są niewystarczające, a to grozi powolnym wyniszczaniem.

Z Komańczy wyruszyliśmy przez malowniczą dolinę Jasiołki i przygranicznych gór do sanktuarium św. Jana z Dukli. Uczestniczyliśmy tam we mszy św. Spotkaliśmy się przy relikwiach św. Jana , które po kilku wiekach wróciły ze Lwowa do miejsca urodzenia świętego. Małe miasteczko na spotkanie z Janem Pawłem II przed kanonizacją tego bernardyna pękało w szwach, a Jan Paweł II powiedział, że nawet Góra Cergowa dziwi się na widok tego co tu się dzieje.  Św.  J a n  z  D u k l i  j e s t  p a t r o n e m  P o l s k i  i  U k r a i n y.

Po modlitwie na Cmentarzu Wojennym w Dukli Jerzy Bieńkowski przedstawił historię jednej z najtragiczniejszych operacji II wojny światowej, w której mogło zginąć nawet do 100 tyś żołnierzy. Szczególnie krwawe boje toczyły się o wzgórze 534, które miało strategiczne znaczenie – jego posiadanie pozwalało obserwować i ostrzeliwać pole walki. Ze względu na potężne straty w ludziach i sprzęcie w walkach o Przełęcz Dukielską miejsce to został nazwane Doliną Śmierci.

Pełni wrażeń i bogatsi o nowe doświadczenia wróciliśmy do Jasła.

Wspomnieniami podzielił się Jerzy Nowak

Foto: J.Nowak

]]> http://solidarni.xcl.pl/?feed=rss2&p=4564 0 http://solidarni.xcl.pl/?p=3835 http://solidarni.xcl.pl/?p=3835#comments Tue, 19 May 2020 13:04:52 +0000 admin http://solidarni.xcl.pl/?p=3835 18 maja 2020 obchodziliśmy 100. rocznicę urodzin św. Jana Pawła II. Osoby, która odegrała ogromną rolę w walce z komunizmem. Dlaczego pontyfikat Jana Pawła II był ważny dla Polaków?

18 maja 2020 obchodziliśmy 100. rocznicę urodzin św. Jana Pawła II. Osoby, która odegrała ogromną rolę w walce z komunizmem. Dlaczego pontyfikat Jana Pawła II był ważny dla Polaków?

 Zdjęcia z prywatnej pielgrzymki do Wadowic w dniu 20.05.2020 r.

Foto: J.Nowak

22 maja 1995 r. w Skoczowie Jan Paweł II wygłosił homilię o sumieniu. Od tej chwili minęło dwadzieścia lat, ale konieczne wydaje się przypomnienie niektórych fragmentów, aby postawić sobie pytanie: Czy jesteśmy ludźmi sumienia?

Nasza Ojczyzna stoi dzisiaj przed wieloma trudnymi problemami społecznymi, gospodarczymi, także politycznymi. Trzeba je rozwiązywać mądrze i wytrwale. Jednak najbardziej podstawowym problemem pozostaje sprawa ładu moralnego. Ten ład jest fundamentem życia każdego człowieka i każdego społeczeństwa. Dlatego Polska woła dzisiaj nade wszystko o ludzi sumienia! Być człowiekiem sumienia, to znaczy przede wszystkim w każdej sytuacji swojego sumienia słuchać i jego głosu w sobie nie zagłuszać, choć jest on nieraz trudny i wymagający; to znaczy angażować się w dobro i pomnażać je w sobie i wokół siebie, a także nie godzić się nigdy na zło, w myśl słów św. Pawła: „Nie daj się zwyciężyć złu, ale zło dobrem zwyciężaj”. (Rz 12,21). Być człowiekiem sumienia to znaczy wymagać od siebie, podnosić się z własnych upadków, ciągle na nowo się nawracać. Być człowiekiem sumienia, to znaczy angażować się w budowanie królestwa Bożego: królestwa prawdy i życia, sprawiedliwości, miłości i pokoju, w naszych rodzinach, w społeczeństwie, w którym żyjemy i w całej Ojczyźnie; to znaczy także podejmować odważnie odpowiedzialność za sprawy publiczne; troszczyć się o dobro wspólne, nie zamykać oczu na biedę i potrzeby bliźnich w duchu ewangelicznej solidarności: „Jeden drugiego brzemiona noście” (Ga 6,2). Nasz wiek XX był okresem szczególnych gwałtów zadanych ludzkiemu sumieniu. W imię totalitarnych ideologii miliony ludzi zmuszano do działań niezgodnych z ich najgłębszymi przekonaniami. Pamiętamy ten okres zniewolenia sumień, okres pogardy dla wolności człowieka, cierpień tylu niewinnych ludzi, którzy własnym przekonaniom postanowili być wierni. O tamtych czasach, czasach wielkiej próby sumień, trzeba pamiętać, gdyż są one dla nas stale aktualną przestrogą i wezwaniem do czujności: aby sumienia Polaków nie uległy demoralizacji, aby nie poddały się prądom moralnego permisywizmu, aby umiały odkryć wyzwalający charakter wskazań Ewangelii i Bożych przykazań.

Wbrew pozorom, praw sumienia trzeba bronić także dzisiaj. Pod hasłami tolerancji w życiu publicznym i w środkach masowego przekazu szerzy się wielka, może coraz większa nietolerancja. Odczuwają to boleśnie ludzie wierzący. Zauważa się tendencje do spychania ich na margines życia społecznego, ośmiesza się i wyszydza to, co dla nich stanowi nieraz największą świętość. Te formy powracającej dyskryminacji budzą niepokój i muszą dawać wiele do myślenia. CZAS PRÓBY POLSKICH SUMIEŃ TRWA- MUSICIE BYĆ MOCNI W WIERZE!

Dziś, kiedy zmagacie się o przyszły kształt życia społecznego i państwowego, pamiętajcie, iż zależy on przede wszystkim od tego, jaki będzie człowiek – jakie będzie jego sumienie.

Opracował Kazimierz Rozenbeiger

Fragment homilii wygłoszonej w czasie czwartej pielgrzymki Jana Pawła II do ojczyzny

TRZEBA DOJRZAŁEJ WOLNOŚCI.

I ja wołam do was, bracia i  siostry, byście rozpalali na nowo Boży charyzmat małżonków i rodziców, jaki jest w was przez sakrament małżeństwa. Tylko w oparciu o łaskę tego sakramentu możliwe jest pełne przebaczenie, pojednanie i podjęcie na nowo wspólnej drogi. Przez nią odnawia się i ożywia ludzka miłość oraz tożsamość i prawdziwość ludzkich przyrzeczeń. Charyzmat sakramentu małżeństwa to również charyzmat, łaska i dar życia.

„Czcij ojca i matkę” — powiada czwarte przykazanie Boże. Ale żeby dzieci mogły czcić swoich rodziców, muszą być uważane i przyjmowane jako dar Boga. Tak, każde dziecko jest darem Boga. Dar to trudny niekiedy do przyjęcia, ale zawsze dar bezcenny.

TRZEBA NAJPIERW ZMIENIĆ STOSUNEK DO DZIECKA POCZĘTEGO. Nawet jeśli pojawiło się ono nieoczekiwanie — mówi się tak: „nieoczekiwanie” — nigdy nie jest intruzem ani agresorem. Jest ludzką osobą, zatem ma prawo do tego, aby rodzice nie skąpili mu daru z samych siebie, choćby wymagało to od nich szczególnego poświęcenia.

Świat zmieniłby się w koszmar, gdyby małżonkowie znajdujący się w trudnościach materialnych widzieli w swoim poczętym dziecku tylko ciężar i zagrożenie dla swojej stabilizacji; gdyby z kolei małżonkowie dobrze sytuowani widzieli w dziecku niepotrzebny a kosztowny dodatek życiowy. Znaczyłoby to bowiem, że miłość już się nie liczy w ludzkim życiu.

Znaczyłoby to, że zupełnie zapomniana została wielka godność człowieka, jego prawdziwe powołanie i jego ostateczne  przeznaczenie.

Podstawą prawdziwej miłości do dziecka jest autentyczna miłość między małżonkami, zaś podstawą miłości zarówno małżeńskiej, jak rodzicielskiej jest oparcie w Bogu, właśnie to Boże ojcostwo.

Kiedy małżonkowie starają się o to, ażeby samych siebie składać sobie wzajemnie w darze, kształtują w sobie w ten sposób prawidłowe postawy rodzicielskie. Przecież w wychowaniu dziecka chodzi nie tylko o to, żeby się dla niego poświęcać. CHODZI O TO, ŻEBY SIĘ POŚWIĘCIĆ W SPOSÓB MĄDRY — tak, aby wychować je do prawdziwej miłości. Do prawdziwej miłości wychowuje się także wymagając, ale tylko miłując można wymagać. Można wymagać, wymagając od siebie. Dlatego też ze względu na dobro przyszłego pokolenia WAŻNE JEST, ABY MAŁŻONKOWIE UTRWALALI, USZLACHETNIALI I POGŁĘBIALI SWOJĄ WZAJEMNĄ MIŁOŚĆ. Wtedy również ich dzieci będą w stanie założyć kiedyś prawdziwie chrześcijańskie rodziny i będą umiały kochać swoich rodziców.

Ta moja pielgrzymka do Ojczyzny — czwarta z kolei — idzie po śladach Dekalogu. I oto rozważanie Bożych słów, stanowiących nienaruszalny ład ludzkiej moralności, prowadzi nas na każdym etapie do głębszego zrozumienia tajemnicy Jezusa Chrystusa — czyli istotnej rzeczywistości chrześcijaństwa, naszej wiary i życia z wiary, czyli naszej moralności. Chciałbym tu zapytać tych wszystkich, którzy za tę moralność małżeńską, rodzinną mają odpowiedzialność, tych wszystkich: czy wolno lekkomyślnie narażać polskie rodziny na dalsze zniszczenie?

NIE MOŻNA TUTAJ MÓWIĆ O WOLNOŚCI CZŁOWIEKA, bo to jest wolność, która zniewala. Tak, TRZEBA WYCHOWANIA DO WOLNOŚCI, TRZEBA DOJRZAŁEJ WOLNOŚCI. Tylko na takiej może się opierać społeczeństwo, naród, wszystkie dziedziny jego życia, ale nie można stwarzać fikcji wolności, która rzekomo człowieka wyzwala, a właściwie go zniewala i znieprawia. Z tego trzeba zrobić RACHUNEK SUMIENIA U PROGU III RZECZYPOSPOLITEJ!

„Oto matka moja i moi bracia”.

Może dlatego mówię tak, jak mówię, ponieważ to jest moja matka, ta ziemia! To jest moja matka, ta Ojczyzna! To są moi bracia i siostry! I ZROZUMCIE, WY WSZYSCY, KTÓRZY LEKKOMYŚLNIE PODCHODZICIE DO TYCH SPRAW, ZROZUMCIE, ŻE TE SPRAWY NIE MOGĄ MNIE NIE OBCHODZIĆ, NIE MOGĄ MNIE NIE BOLEĆ! Was też powinny boleć! Łatwo jest zniszczyć, trudniej odbudować. Zbyt długo niszczono! TRZEBA INTENSYWNIE ODBUDOWYWAĆ! NIE MOŻNA DALEJ LEKKOMYŚLNIE NISZCZYĆ!

( Kielce 3 czerwca 1991 r. Homilia w czasie Mszy św.)
Ta moja pielgrzymka do Ojczyzny — czwarta z kolei — idzie po śladach Dekalogu. I oto rozważanie Bożych słów, stanowiących nienaruszalny ład ludzkiej moralności, prowadzi nas na każdym etapie do głębszego zrozumienia tajemnicy Jezusa Chrystusa — czyli istotnej rzeczywistości chrześcijaństwa, naszej wiary i życia z wiary, czyli naszej moralności. Chciałbym tu zapytać tych wszystkich, którzy za tę moralność małżeńską, rodzinną mają odpowiedzialność, tych wszystkich: czy wolno lekkomyślnie narażać polskie rodziny na dalsze zniszczenie?

NIE MOŻNA TUTAJ MÓWIĆ O WOLNOŚCI CZŁOWIEKA, bo to jest wolność, która zniewala. Tak, TRZEBA WYCHOWANIA DO WOLNOŚCI, TRZEBA DOJRZAŁEJ WOLNOŚCI. Tylko na takiej może się opierać społeczeństwo, naród, wszystkie dziedziny jego życia, ale nie można stwarzać fikcji wolności, która rzekomo człowieka wyzwala, a właściwie go zniewala i znieprawia. Z tego trzeba zrobić RACHUNEK SUMIENIA U PROGU III RZECZYPOSPOLITEJ!

„Oto matka moja i moi bracia”.

Może dlatego mówię tak, jak mówię, ponieważ to jest moja matka, ta ziemia! To jest moja matka, ta Ojczyzna! To są moi bracia i siostry! I ZROZUMCIE, WY WSZYSCY, KTÓRZY LEKKOMYŚLNIE PODCHODZICIE DO TYCH SPRAW, ZROZUMCIE, ŻE TE SPRAWY NIE MOGĄ MNIE NIE OBCHODZIĆ, NIE MOGĄ MNIE NIE BOLEĆ! Was też powinny boleć! Łatwo jest zniszczyć, trudniej odbudować. Zbyt długo niszczono! TRZEBA INTENSYWNIE ODBUDOWYWAĆ! NIE MOŻNA DALEJ LEKKOMYŚLNIE NISZCZYĆ!

( Kielce 3 czerwca 1991 r. Homilia w czasie Mszy św.)

Oprac. K.Rozenbeiger

Dnia 30 kwietnia br. Na spotkaniu członków Stowarzyszenia prezes Kazimierz Rozenbeiger przedstawił główne przesłania Jana Pawła II do Polaków, które miały miejsce w czasie Jego trzeciej pielgrzymki do Polski w czerwcu 1987 r.

III Pielgrzymka Jana Pawła II do Polski

Przesłanie do Polaków.

8 czerwca 1987 r. – Warszawa:

ZIEMIO POLSKA! ZIEMIO OJCZYSTA! UWIELBIAJ CHRYSTUSOWY KRZYŻ!
Niech on wszędzie świadczy o Tym, który do końca nas umiłował. Przez Krzyż idzie się do zmartwychwstania, innej drogi nie ma.

10 czerwca – Kraków:

ŻADNEJ TANIEJ OBIETNICY.
Pamiętam, że kiedy byłem młody i czytałem Ewangelię, to dla mnie najsilniejszym argumentem za prawdziwością tego, co czytam, było to, że tam nie ma żadnej taniej obietnicy. Mnie to bardzo przekonywało, ponieważ normalnie ludzie starają się pociągać innych obietnicami, karierą, korzyściami: co ci z tego przyjdzie, będziesz miał z tego to a to, a tamto… No rzeczywiście, można tak pójść. Chrystus nic z tego. To jest największy dar. To jest nieskończony dar – EUCHARYSTIA, CHRYSTUS.

10 czerwca – Kraków:

WOLNOŚĆ TRZEBA STALE ZDOBYWAĆ.
Wolności nigdy nie można posiadać. Wolność trzeba stale zdobywać. Wolność jest właściwością człowieka, Bóg go stworzył wolnym. Stworzył go wolnym, dał mu wolną wolę bez względu na konsekwencje.

11 czerwca – Szczecin:

TRZEBA MÓWIĆ O ZAGROŻENIU RODZINY.
Nie ma skuteczniejszej drogi odrodzenia społeczeństw, jak ich odrodzenie przez zdrowe rodziny. A rodzina, która jest pierwszą szkołą cnót społecznych potrzebna wszelkim społeczeństwom, jest dziś bardzo zagrożona. Jest zagrożona od zewnątrz i wewnątrz. I trzeba, by o tym zagrożeniu mówili, pisali, wypowiadali się przez filmy czy środki masowego przekazu społecznego, nie tylko ci, którzy – jak twierdzą –„mają prawo do życia, szczęście i samorealizacji”, ale także ofiary tego obwarowanego prawem egoizmu.

11 czerwca – Szczecin:

OTWÓRZCIE SIĘ NAPRAWDĘ.
Wasze pokolenie odczuwa, może bardziej niż inne, głód prawdy, a zarazem trudności pełnego otwarcia się naprawdę, otwarcia się „w prawdzie”, trudności „zaufania sile prawdy”. Jakby czasem brakowało wystarczającej wiary w moc dobra, jaka jest w was samych, w człowieku, w ludzkim środowisku. OTWÓRZCIE SIĘ NAPRAWDĘ, JAKĄ JEST CHRYSTUS,by nieść Jego prawdę i chrześcijańską nadzieję światu.

12 czerwca – Gdańsk:

NIE „WIĘCEJ MIEĆ” TYLKO „BARDZIEJ BYĆ”.
Wasze powołanie i zawody są różne. Musicie dobrze rozważyć, w jakim stosunku na każdej z tych dróg – pozostaje „bardziej być” do „więcej mieć”. Ale nigdy samo „więcej mieć” nie może zwyciężyć. Bo wtedy człowiek może przegrać rzecz najcenniejszą: swoje człowieczeństwo, swoje sumienie, swoją godność.

12 czerwca – Gdańsk:

BYĆ PRZY CZŁOWIEKU CIERPIĄCYM.
Nieraz onieśmiela nas to, że nie możemy „uzdrowić”, że nie możemy nic pomóc. PRZEZWYCIĘŻAJMY TO ONIEŚMIELENIE. WAŻNE JEST, ŻEBY PRZYJŚĆ. ŻEBY BYĆ PRZY CZŁOWIEKU CIERPIĄCYM. Może nawet bardziej jeszcze niż uzdrowienia, potrzebuje on człowieka, ludzkiego serca, ludzkiej solidarności.

12 czerwca – Gdańsk:

JEDEN DRUGIEGO BRZEMIONA NOŚCIE.
To zwięzłe zdanie Apostoła jest inspiracją dla międzyludzkiej i społecznej solidarności. SOLIDARNOŚĆ – to znaczy: jeden i drugi, a skoro brzemię, to brzemię niesione razem, we wspólnocie. A więc nigdy: jeden przeciw drugiemu. Jedni przeciw drugim. I nigdy „brzemię” dźwigane przez człowieka samotnie. Bez pomocy drugich. Nie może być walka silniejsza od solidarności. Nie może być program walki ponad programem solidarności. Inaczej rosną zbyt ciężkie brzemiona. I rozkład tych brzemion narasta w sposób nieproporcjonalny. Gorzej jeszcze, gdy mówi się: naprzód „walka” – choćby w znaczeniu walki klas – to bardzo łatwo drugi czy drudzy pozostają na „polu społecznym” przede wszystkim jako wrogowie. Jako ci, których trzeba zwalczać, których trzeba zniszczyć. Nie jako ci, z którymi trzeba szukać porozumienia – z którymi wspólnie należy obmyślać jak „dźwigać brzemiona”.

12 czerwca – Częstochowa:

TRZEBA IŚĆ POD PRĄD. WOLNOŚĆ TO NIE SAMOWOLA.
Wszyscy znamy ten nałóg, który tak wiele nam zaszkodził w przeszłości, a który dzisiaj zdaje się znowu potęgować. Mówię więc do każdego i do każdej: nie niszcz siebie! Nie wolno ci niszczyć siebie, bo nie żyjesz tylko dla siebie. Kiedy więc degradujesz siebie przez nałóg, to równocześnie niszczysz drugich. Szkodzisz twojej rodzinie, twoim dzieciom. Osłabiasz społeczeństwo, które liczy na twoją trzeźwość, zwłaszcza przy pracy. Modlimy się co dzień: „Nie wódź nas na pokuszenie”. NIE WOLNO KUSIĆ! NIE WOLNO IGRAĆ ZE ZŁEM! Nie wolno „sprzedawać” człowieka za zysk doraźny i niegodziwy, zdobywany na ludzkich słabościach i wadach! NIE WOLNO WYKORZYSTYWAĆ I POGŁĘBIAĆ LUDZKIEJ SŁABOŚCI! Nie wolno dopuszczać do degradacji człowieka, rodziny, społeczeństwa, gdy się za nie wzięło odpowiedzialność wobec historii. „Nie wódź nas na pokuszenie”. Nie wszyscy może odmawiają te słowa, ale WSZYSTKICH ONE OBOWIĄZUJĄ.
Maryjo, Królowo Polski, bądź nadal natchnieniem tych wszystkich, którzy walczą o trzeźwość bliźnich, o trzeźwość siebie samych. O trzeźwość narodu. Jestem szczególnie wdzięczny tym, którzy podejmują inicjatywy w tej dziedzinie. NIE WOLNO TYCH INICJATYW OŚMIESZAĆ I POMNIEJSZAĆ! NIE WOLNO! Zbyt wysoka jest stawka, o którą chodzi. I TRZEBA TUTAJ IŚĆ POD PRĄD! Pod prąd społecznego nawyku i płytkiej opinii. Pod prąd ludzkiej słabości. Pod prąd źle rozumianej „wolności”. Wolność to nie samowola.

13 czerwca – Łódź:

KOBIETA JEST SERCEM RODZINY.
Kobieta (…..) jak uczy doświadczenie, jest nade wszystko sercem wspólnoty rodzinnej. Ona daje życie i ona też pierwsza wychowuje. Oczywiście wspomagana przez męża i dzieląc z nim systematycznie cały zakres powinności rodzicielskich i wychowawczych.
PAMIĘTAJCIE, drogie siostry i rodaczki, poprzez dzieje ludzi i narodów Bóg pisze równocześnie dzieje zbawienia człowieka. I w tym swoim zbawczym planie od początku powołał na ziemi „Niewiastę”. Ona też, jako Matka Odkupiciela przyświeca całemu Ludowi Bożemu. PATRZCIE NA TĘ NIEWIASTĘ! UCZCIE SIĘ OD NIEJ, od Maryi, prawdy o naszej godności, o naszym powołaniu. Tak wiele od każdej z was zależy w życiu człowieka, rodziny i narodu.

 * * *

Co każdy z nas powinien dziś zrobić? Należy nieustannie powracać do nauki Jana Pawła II, do jego encyklik, adhortacji, listów apostolskich, a przede wszystkim do kazań, które wygłaszał w czasie pielgrzymek do ojczyzny. Trzeba też naśladować go w jego otwarciu na Boga i drugiego człowieka. Trzeba przypominać, jak on żył Chrystusem i Ewangelią od wczesnej młodości. On uczy nas odważnego podejmowania życiowych wyzwań, ufnej modlitwy, wyzbywania się lęków, stawiania czoła przeciwnościom losu. Jest wzorem chrześcijanina otwartego na świat.
NIE ZMARNUJMY OWOCÓW JEGO ŻYCIA!

Oprac. K.Rozenbeiger

Dnia 26 lutego br. Na spotkaniu członków Stowarzyszenia prezes Kazimierz Rozenbeiger przedstawił główne przesłania Jana Pawła II do Polaków, które miały miejsce w czasie Jego pierwszej pielgrzymki do Polski w czerwcu 1979 r.

Przesłania z pierwszej pielgrzymki do Ojczyzny  Jana Pawła II.

- Nie sposób zrozumieć Polski bez Chrystusa (Warszawa, 2 czerwca 1979 r.)

- Pozostańcie wierni modlitwie (Warszawa, 3 czerwca 1979 r.)

- Czyńcie pożytek z Krzyża (Częstochowa, 4 czerwca 1979 r.)

- Chrońcie małżeństwa i rodziny przed grzechem (Częstochowa, 5 czerwca 1979 r.)

- Musi trwać miłość Ojczyzny (Częstochowa, 5 czerwca 1979 r.)

- Apel jasnogórski naszą modlitwą (Częstochowa, 5 czerwca 1979 r.)

- Pracujcie nad sobą (Częstochowa, 6 czerwca 1979 r.)

- Przyjmijcie ewangelię cierpienia (Częstochowa, 6 czerwca 1979 r.)

- Chrystus nigdy nie obiecywał lekkiego życia (Częstochowa, 6 czerwca 1979 r.)

- Musicie być mocni zdrową rodziną (Nowy Targ, 8 czerwca 1979r.)

- Niech Chrystus pozostanie dla was „drogą, prawdą i życiem” (Kraków, 8 czerwca 1979 r.)

- Musicie być mocni! Musicie być wierni! (Kraków, 9 czerwca 1979 r.)

- Abyście nigdy nie zwątpili i nie znużyli się, i nigdy nie zniechęcili (Kraków, 9 czerwca 1979 r.)

- Abyście nie podcinali sami tych korzeni, z których wyrastamy (Kraków, 9 czerwca 1979 r.)

Proszę was (zakończenie homilii w czasie mszy św. odprawianej na Błoniach w Krakowie w dniu

9 czerwca 1979 r.)

- Abyście mieli ufność nawet wbrew każdej swojej słabości, abyście szukali zawsze duchowej

mocy u Tego, u którego tyle pokoleń ojców naszych i matek ją znajdywało.

- Abyście od Niego nigdy nie odstąpili.

- Abyście nigdy nie utracili tej wolności ducha, do której On „wyzwala” człowieka.

- Abyście nigdy nie wzgardzili tą miłością, która jest „największa”, która wyraziła się przez krzyż,

a bez której życie ludzkie nie ma ani korzenia, ani sensu.

Proszę was o to, Amen

Oprac. K.Rozenbeiger

Związki Jana Pawła II z Jasłem i ziemią jasielską.

Sejm RP uchwalił 5 grudnia 2014 r., że rok 2015 będzie Rokiem Jana Pawła II. Posłowie zgodnie przyjęli uchwałę „w poczuciu moralnego obowiązku i głębokiego szacunku wobec postaci, która wywarła tak znaczący wpływ na losy nie tylko naszego narodu, ale i całego współczesnego świata. Niech motywem przewodnim wszelkich inicjatyw wzbogacających ten Rok będą słowa Jana Pawła II wypowiedziane przed laty na Jasnej Górze: „Czuwam – to znaczy także: czuję się odpowiedzialny za to wszelkie wspólne dziedzictwo, któremu na imię Polska. To imię nas wszystkich zobowiązuje (….)” – czytamy w uchwale. Sejm podkreśla w niej również, że „ogromne zasługi i zaangażowanie Jana Pawła II w proces odradzania się niepodległości naszej ojczyzny, oraz ogromny wkład w propagowanie uniwersalnego przesłania o godności i prawach człowieka na zawsze pozostaną w naszej pamięci”.

W kwietniu 2015 r. przypada 10 rocznica śmierci i pierwsza rocznica kanonizacji Ojca Świętego Jana Pawła II, a także w październiku 15 rocznica nadania Mu tytułu honorowego Obywatela Miasta Jasła.

Święty Jan Paweł II urodził się 18 maja 1920 r. w Wadowicach. Od 1942 r. uczęszczał na tajne kursy formacyjne seminarium krakowskiego. 1 listopada 1946 r. przyjął święcenia kapłańskie. 4 lipca 1958 r. papież Pius XII mianował Go biskupem pomocniczym w Krakowie, a papież Paweł VI w 1964 r. arcybiskupem tego miasta. 26 czerwca 1967 r. papież Paweł VI wyniósł Go do godności kardynała. Na konklawe 16 października 1978 r. został wybrany na papieża i przyjął imię Jana Pawła II. Na Stolicy Piotrowej zasiadał 9497 dni (pontyfikat 3-ci pod względem długości). Aby głosić Ewangelię odbył 104 podróże zagraniczne odwiedzając 131 krajów. Pełnił posługę liturgiczną w diecezji rzymskiej i na całym świecie. Pod Jego przewodnictwem Kościół wszedł w trzecie tysiąclecie i świętował Wielki Jubileusz Roku 2000. Jan Paweł II poprzez Rok Odkupienia, Rok Maryjny i Rok Eucharystyczny przyczynił się do odnowy duchowej w Kościele. Wśród głównych dokumentów należy wymienić  14 encyklik, 15 adhortacji apostolskich, 11 konstytucji apostolskich, 45 listów apostolskich, a także katechezy wygłaszane podczas audiencji generalnych i przemówienia wygłaszane we wszystkich zakątkach świata. Odszedł do Domu Ojca 2 kwietnia 2005 r. o godz. 21,37. Beatyfikowany przez papieża Benedykta XVI – 1 maja 2011 r. Kanonizowany przez papieża Franciszka 27 kwietnia 2014 r.

Kardynał Karol Wojtyła na ziemi jasielskiej.

Jedną z uroczystości maryjnych obchodzonych w ramach milenium Polski była peregrynacja Cudownego Obrazu Jasnogórskiego. Począwszy od 4 września 1966 r. dokonywała się poprzez symbole: Świecę i Ewangeliarz. Uroczystości nawiedzenia diecezji przemyskiej rozpoczęły się od jasielskiej parafii. W Jaśle władze i służba bezpieczeństwa przyjęły wobec nawiedzenia wrogą postawę. Propagandę prowadzono w szkołach, biurach i urzędach, gdzie oficjalnie zabroniono brania udziału w nadchodzących uroczystościach religijnych. Na czas trwania uroczystości w Jaśle władze miejskie wydały zakaz dekoracji domów i bloków mieszkalnych symbolami religijnymi i państwowymi. Zastraszano zwolnieniami z pracy w przypadku naruszenia tych zarządzeń. Zabroniono pomagać księżom, przyjmować na nocleg czy wreszcie prowadzić sprzedaż materiałów: białego, żółtego i niebieskiego. Przed rozpoczęciem uroczystości funkcjonariusze MO fotografowali dekoracje i ustalali tożsamość osób.

W dniu nawiedzenia 8 marca 1970 r. przy pięknej, słonecznej pogodzie, uroczyście witali jaślanie symbole cudownego obrazu MB Częstochowskiej: Świecę i Ewangeliarz. O godz. 16,45 ukazała się kawalkada aut na drodze biegnącej od Gorlic, gdzie wcześniej odbyło się pożegnanie symboli. Kolumna aut przejeżdżała w Jaśle ulicą 3 Maja obok kościoła franciszkańskiego do kościoła farnego. Uroczystościom w Jaśle przewodniczył arcybiskup poznański Antoni Baraniak w zastępstwie chorego wówczas prymasa Stefana Wyszyńskiego. Podczas nabożeństwa kardynał Karol Wojtyła wygłosił na placu obok kościoła parafialnego okolicznościowe kazanie. Przyobiecał także jaślanom, że będąc w Rzymie przekaże informację o uroczystościach Ojcu

Świętemu Pawłowi VI. Pobyt metropolity krakowskiego kardynała Karola Wojtyły w Jaśle upamiętnia dzwon ufundowany w kościele farnym.

W Sanktuarium Matki Boskiej Saletyńskiej w Dębowcu kard. Karol Wojtyła uczestniczył w uroczystościach jubileuszowych 125-lecia objawienia się Matki Boskiej w La Salette. Uroczystości, którym patronował ks. kardynał Stefan Wyszyński, odbyły się w dniach 14 – 17 września 1972 r. Ks. kard. Karol Wojtyła przybył do Dębowca w wigilię jubileuszu – 16 września. Przy ołtarzu polowym  godzinach wieczornych przewodniczył koncelebrowanej mszy św.

W kościele parafialnym w Przeczycy k. Jasła kard. Karol Wojtyła rekoronował cudowną figurę Matki Boskiej 31 sierpnia 1975 r. Mszę św. koncelebrował wraz z biskupami diecezji tarnowskiej, krakowskiej i przemyskiej, oraz kardynałem z Afryki.

16 października 2000 r. Rada Miejska nadała w 22 rocznicę pontyfikatu Tytuł Honorowego Obywatela Miasta Jasła papieżowi Janowi Pawłowi II. Akt nadania tytułu i medal wręczyła papieżowi delegacja władz samorządowych podczas specjalnej audiencji w dniu 20 listopada 2000 r.

Nasze pokolenie ma wyjątkowe szczęście. Mamy ogromne duchowe dziedzictwo, które pozostawił nam Jan Paweł II. Musimy dokładnie się z nim zapoznać i przyjąć do realizacji.

Na tegorocznych spotkaniach pragniemy przedstawić to, czego uczył nas Jan Paweł II pielgrzymując do Ojczyzny.

Związki Jana Pawła II z Jasłem i ziemią jasielską opracowano na podstawie materiałów zredagowanych przez Pana Zdzisława Świstaka.

Oprac. Kazimierz Rozenbeiger