W 35 rocznicę wprowadzenia stanu wojennego w auli Zespołu Szkół nr 4 w Jaśle (Ekonomik) młodzież szkół średnich z Powiatu Jasielskiego uczestniczyła w spotkaniu z dr hab. Krzysztofem Kaczmarskim – Naczelnikiem Biura Badań Historycznych IPN w Rzeszowie.

W wygłoszonej prelekcji stwierdził, że stan wojenny wprowadzony został z pogwałceniem obowiązującej wówczas konstytucji i wszystkie działania wynikające z dekretu o stanie wojennym były nielegalne.

Interwencja wojsk rosyjskich groziła Polsce w grudniu 1980 r. i wiosną 1981 r.. Po ujawnieniu przez pułkownika Kuklińskiego planów interwencji wojsk sowieckich, na skutek nacisków USA, Rosja z tych planów się wycofała. W grudniu 1981 r. Jaruzelski prosił Rosję o pomoc wojskową, ale takiej pomocy nie dostał. W grudniu 1981 r. interwencja sowiecka Polsce nie groziła.

Przygotowania do wprowadzenia stanu wojennego rozpoczęły się już w sierpniu 1980 r., od chwili podpisania „porozumień sierpniowych”.

Do wprowadzenia stanu wojennego użyto 50 tys. wojska, 1,5 tys. czołgów, 2 tys. wozów pancernych, 30 tys. milicjantów, ZOMO  i SB (łącznie ponad 100 tys. osób). 10 tys. milicjantów i SB brało udział w akcji „Jodła” (internowanie opozycjonistów i działaczy antykomunistycznych). Internowano 10 tys. osób i rozlokowano w 49 ośrodkach internowania. Osądzono i skazano 4 tys. protestujących i strajkujących. Powołano do wojska tysiące poborowych i rezerwistów, w tym 1000 w trybie karnym.

Na naszym terenie, czyli w granicach obecnego województwa Podkarpackiego internowano 437 osób, w tym 18 osób z Jasła. Internowani ci trafili do obozów internowania w Załężu, Uhercach i Nowym Łupkowie. Internowane kobiety z terenu całej Polski trafiły do obozu internowania w Gołdapi.

Stan wojenny formalnie obowiązywał do 22 lipca 1983 r., a praktycznie zawieszony został w grudniu 1982 r. Obowiązywał przez 17 miesięcy.

Bilans stanu wojennego był tragiczny. Przez zastrzelenie lub pobicie poniosło śmierć 56 osób. Według tzw. „komisji Rokity” było 120 zabójstw lub niewyjaśnionych śmierci. Stan wojenny i związane z nim sankcje gospodarcze spowodowały pogłębienie kryzysu gospodarczego.

Wprowadzenie stanu wojennego w Polsce pośrednio przyczyniło się do upadku systemu komunistycznego. Stan wojenny był wojskowym zamachem stanu (WRON). Winni wprowadzenia stanu wojennego nigdy nie zostali za to osądzeni.

Na zakończenie Prezes naszego Stowarzyszenia zaprezentował broszurkę wydaną przez Stowarzyszenie z okazji 35 rocznicy wprowadzenia stanu wojennego, opisującą okres stanu wojennego w Jaśle i okolicy pt. „Stan Wojenny w Jaśle i Okolicy – Droga do Wolności”.

JM.

Foto. J.Nowak

We wtorek przed Sądem Rejonowym dla Warszawy-Mokotowa ruszył proces 91-letniego gen. Władysława C. (w latach 80. – szefa SB i wiceszefa MSW) oraz 81-letniego gen. S. (szefa departamentu w MSW). Sąd zakazał mediom podawania danych osobowych oskarżonych oraz prezentowania ich wizerunków. Grozi im do 10 lat więzienia.

Prok. pionu śledczego IPN Mieczysław Góra odczytał akt oskarżenia. Zdaniem IPN rzekome ćwiczenia były tylko pretekstem do pozbawienia wolności działaczy opozycji, co łączyło się z ich szczególnym udręczeniem. IPN kwalifikuje ten czyn jako nieprzedawniającą się zbrodnię przeciw ludzkości.

Na przełomie 1982-83 opozycjoniści spędzili trzy zimowe miesiące na poligonie. Spali w namiotach; zlecano im też różne nieprzydatne zadania. Według IPN warunki były tam surowsze od tych, w jakich trzymano internowanych. Ćwiczenia teoretycznie przeznaczone były dla żołnierzy rezerwy; powołano na nie głównie działaczy NSZZ „Solidarność” z Pomorza. Były to przede wszystkim osoby, wobec których nie było podstaw do internowania, a które wytypowały SB i WSW.

Według IPN ćwiczenia można było zorganizować, aby np. poprawić obronność kraju. IPN uznał, że w tym przypadku władzom chodziło tylko o „pozbawienie wolności i odizolowanie działaczy opozycji od ich zakładów pracy oraz poddanie ich swoistej reedukacji”. Ponadto zdaniem IPN oznaczało to zdefraudowanie pieniędzy przeznaczonych w budżecie na szkolenia rezerwistów.

Pierwszy wyjaśnienia składa gen. S. Powiedział, że idea powołania „kompanii polowych” powstała w Wojsku Polskim, a on w tej sprawie wykonywał tylko polecenia służbowe swego przełożonego, gen. Władysława C.

„Zadaniem MSW było m.in. zapewnienie porządku publicznego w szczególnej sytuacji w warunkach stanu wojennego” – dodał.

„Główną troską było, aby nie doszło do przelewu krwi i wkroczenia wojsk Układu Warszawskiego, która to groźba wciąż się wtedy utrzymywała” – mówił.

S. oświadczył, że nie było żadnego porozumienia w sprawie powołania opozycjonistów między MSW, MON i PZPR – jak twierdzi IPN. Podkreślił, że nie znał poglądów ani działalności osób pokrzywdzonych. Zaprzeczył zarzutowi IPN, by „jego intencją było prześladowanie tych osób”.

Cała sprawa może toczyć się wiele miesięcy. Sąd będzie musiał wysłuchać m.in. ponad 220 pokrzywdzonych. Sprawa liczy 76 tomów akt. Sąd wyznaczył już 37 terminów rozpraw – aż do stycznia 2016 r.

Szef Stowarzyszenia Osób Internowanych „Chełminiacy 1982” Józef Pintera, który jest oskarżycielem posiłkowym, podkreślał wcześniej, że nie było to normalne wcielenie rezerwistów, ale represja polityczna.

„Nie mieliśmy żadnego szkolenia wojskowego, jedynie zajęcia polityczne” – mówił wcześniej.

„Nie chodzi nam o odwet na oskarżonych, ale o pokazanie tego, co przeżyliśmy” – dodawał.

„Wojsko zostało użyte przez SB, która wskazywała ‚ekstremistów’” – mówiła mec. Anna Bogucka-Skowrońska, pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych.

Przesłuchany w śledztwie IPN jako świadek szef Wojskowej Rady Ocalenia Narodowego gen. Wojciech Jaruzelski (zmarł w maju ub.r.) zeznał, że ćwiczenia odbywały się „w ramach istniejącego porządku wojskowego”. Przyznał, że powołanie działaczy opozycji na te ćwiczenia było „mniejszym złem”. Dodał, że instytucja internowania już wtedy wygasła, a forma ćwiczeń była „mniej restrykcyjna”.

B. szef MSW gen. Czesław Kiszczak zeznał zaś, że izolując „element ekstremalny”, władza chciała „zachować spokój w państwie; nie doprowadzić do strajków, rozlewu krwi”. IPN nie znalazł dowodów, by w tej sprawie stawiać zarzuty Jaruzelskiemu i Kiszczakowi.

Akt oskarżenia trafił pierwotnie w marcu 2012 r. do Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie. Oskarżony został też wtedy gen. Florian Siwicki (szef Sztabu Generalnego WP z lat 80. i członek WRON). W listopadzie 2012 r. WSO uznał, że Siwicki jest zbyt chory, aby mógł być sądzony i wyłączył go z procesu. Siwicki zmarł w 2013 r. Sprawa potem trafiła do sądu na Mokotowie.

W sierpniu 2013 r., na wniosek obrony, SR umorzył sprawę, gdyż uznał, że czyn według przepisów z 1969 r. przestępstwem przeciw działalności instytucji państwowych i społecznych i z tego powodu sprawa przedawniła się jeszcze w 1993 r. Potem sąd okręgowy uchylił umorzenie. Wskazał, że możliwe jest zakwalifikowanie czynu zarzucanego oskarżonym jako zbrodni komunistycznej, a przedawnienie nastąpi w 2020 r.

Proces obu generałów miał ruszyć w czerwcu ub.r. Wówczas jednak mokotowski sąd uznał, że „zdecydowana większość świadków w tej sprawie zamieszkuje z dala od warszawskiego sądu”. Dlatego wniósł o przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Gdańsku. SO nie uwzględnił tego wniosku i uznał, że niezwłocznie trzeba przystąpić do rozpoznawania sprawy, a ewentualne przeniesienie do Gdańska jeszcze bardziej by ją wydłużyło.

Gen. C. w latach 90. został oskarżony o „sprawstwo kierownicze” zabójstwa ks. Jerzego Popiełuszki przez oficerów SB w 1984 r. Z braku wystarczających dowodów winy był dwa razy uniewinniany przez warszawski sąd – w 1994 i 2002 r. S. był m.in. szefem departamentu MSW, który zajmował się „ochroną gospodarki”.

W 2012 r. Sąd Okręgowy w Warszawie orzekł, że stan wojenny nielegalnie wprowadziła tajna grupa przestępcza o charakterze zbrojnym pod wodzą gen. Jaruzelskiego w celu likwidacji NSZZ „Solidarność”, zachowania ustroju komunistycznego oraz osobistych pozycji we władzach PRL. Kiszczaka skazano na 2 lata więzienia w zawieszeniu za udział w grupie przestępczej przygotowującej stan wojenny. Od zarzutu uniewinniono b. I sekretarza KC PZPR Stanisława Kanię.

W 1992 r. Sejm uchwalił, że stan wojenny był nielegalny. W 1996 r. Sejm, głosami ówczesnej koalicji SLD-PSL, nie zgodził się, by Jaruzelski, Kiszczak i inni sprawcy stanu wojennego odpowiadali przed Trybunałem Stanu. W 2011 r. Trybunał Konstytucyjny uznał, że dekrety o stanie wojennym przyjęto niezgodnie nawet z prawem PRL.

AM/PAP

Uzasadniając swoją decyzję, w liście do dyrektora Instytutu Pamięci Narodowej w Krakowie Marka Lasoty zasłużony opozycjonista Jacek Smagowicz wyjaśnia, że odmawia przyjęcia odznaczenia i podkreśla, że jest to winien śp. prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu oraz osobom, które zginęły 10 kwietnia 2010 roku pod Smoleńskiem.

Poniżej publikujemy treść oświadczenia Jacka Smagowicza:
Przed czerwcowymi tryumfalnymi rządowymi jublami, w kraju urzędowych kompromitacji i kłamstw, w upadlającym cieniu pomników armii czerwonej, w czasach haniebnego hołubienia sowieckich bandziorów W. Jaruzelskiego, Cz. Kiszczaka oraz przywracania agentury WSI – z rączek ich opiekuna B. Komorowskiego oświadczam, że:
NIE MOGĘ PRZYJĄĆ NALEŻNEGO MI USTAWOWO ODZNACZENIA PAŃSTWOWEGO „KRZYŻA WOLNOŚCI I SOLIDARNOŚCI”, O CO PO RAZ DRUGI WYSTĄPIŁ KRAKOWSKI IPN.
Jestem to winien śp. Prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu, ofiarom zamachu nad Smoleńskiem i wszystkim wolnym od kłamstwa Polakom.
Jednocześnie krakowskiemu oddziałowi Instytutu Pamięci Narodowej serdecznie dziękuję za pamięć i uznanie.

Jacek Smagowicz
CZŁONEK KOMISJI KRAJOWEJ
NSZZ „SOLIDARNOŚĆ”

niezalezna.pl